Het verhaal

Forums De Kantine Het verhaal

This topic contains 483 replies, has 9 voices, and was last updated by  vlaamsevink 7 hours, 33 minutes ago.

Viewing 25 posts - 451 through 475 (of 484 total)
  • Author
    Posts
  • #21097

    vlaamsevink
    Participant

    “Ik weet niet wat ik moet doen” zei Jochem na een tijdje.

    Miriam dacht even na. “Ik ook niet” zei ze toen.

    “Dat komt natuurlijk omdat Hella nu geen tekst voor ons schrijft” wist Anne. “We moeten gewoon wachten.”

    Daar had Miriam niet zo’n zin in. “Kapitein, het ruimtetuig komt razend snel op ons af” zei ze. “Het is nog slechts een kwestie van minuten voor ze zullen proberen de hydropoort te forceren. Hé zondagsrijer, kan je niet uitkijken? Vroeger konden zonsondergangen me niet zoveel schelen, maar sinds ik jou ken ben ik elke ochtend blij wanneer de zon opkomt. Gewoon omdat ik weet dat we dan ‘s avonds weer naar de zonsondergang kunnen kijken.”

    Het bleef even stil.

    “Nee, je eigen tekst verzinnen is niks” besloot Miriam toen.

    De Neanderthalers vonden dat die moderne mensen erg vreemd deden, maar eigenlijk hadden ze dat altijd al gevonden en toen het hen duidelijk was dat er voorlopig nog minder met hun bezoekers was aan te vangen dan toch al het geval geweest was, besloten ze hen voorlopig links te laten liggen en onder elkaar door te gaan met het verhandelen van bestek voor aardappelen.

    In een heel ander universum vond Hella het knap lastig om te leren  typen. Daar zijn hele goeie maar ook wat saaie oefeningen voor, en daar had ze eigenlijk het geduld niet voor. Braaf deed ze wat Prieeltje haar opdroeg, maar al snel dwaalden haar gedachten af naar breiwerkjes en cakejes die ze die avond wilde bakken, en daar had ze veel meer zin in dan te zitten oefenen op zo’n stom toetsenbord. Doordat ze zo afwezig was, ging ze alleen maar meer fouten tikken en wat er op het scherm verscheen werd alsmaar onzinniger.

    “Kind,” zei Hella op den duur tegen de prinses, “als we nu eerst eens wat lekkere cakejes zouden bakken? Dan kunnen we later misschien wel weer wat verder doen met die typdinges.”

    #21111

    pluk
    Participant
    Topic Starter

    “Best” zei Prieeltje “maar mag ik ook even in ‘ons’ verhaal kijken? Ik ben zo benieuwd hoe dat er uit ziet in een document”. Hella vond het prima. Ze was niet gewend zo lang gezelschap te hebben en stond graag even alleen in de keuken om het een en ander voor te bereiden. Ze opende het verhaal waar Jochem, Miriam en Anne zich zaten te vervelen en ging toen de kamer uit.

    Prieeltje las en las en las. Ze herinnerde zich de rare ex op haar dak en zijn val, en hoe ze vervolgens via de vulkaan in haar huiskamer in de onderwereld was terechtgekomen. De ontmoeting met Jochem en de spoken op het kasteel, en hoe ze na allerlei avonturen weer eens bij haar vader op zijn kasteel op bezoek was gegaan en Marels had ontmoet. Hoe haar vader haar het kasteel waar ze woonde geschonken had, zodat ze officeel de hoofdbewoner van het kasteel van het Midden was. Met de familie spook natuurlijk, en Jochem en de twee tovenaars. Ze herlas hoe Anne verschenen was midden in de nacht, en hoe ze kennis hadden gemaakt met Joke, die in de wei was blijven wonen. Ze herlas de kennismaking van Jochem met Jocheia en de geboorte van Miriam en Arianus, en het kleine blauwe vinvisje dat inmiddels weer terug was naar de oceaan en hoe de familie draak naar de boomhut in de tuin van haar kasteel was verhuisd.

    Ze beleefde alle reisavonturen opnieuw, met de kabouters met groene mutsen, de tocht op zoek naar Brunhilde in de wereld van de reuzen, de reis met de kabouters naar de bovenwereld, met het somniverhiculum naar het kasteel met de allesweter en de imaginaire bibliotheek, naar de maan met Hans en Pieps, naar de woestijn met de piramide, met de leeuw en de tijger naar Azie en Afrika, de avonturen in Nederland, de kennismaking met het monster van Loch Ness en in Noord Amerika op zoek naar Bisonkit. En als laatste via de mollen in het westen naar de Chinezen, de draak en de zakenmensen en het restaurant in het ooste. En toen ‘ploep’ via het gat in het boek van Hella naar Patagonie.

    En ze kreeg zo’n vreselijke heimwee naar haar eigen kasteel, met de familie spook, de familie draak in de boomhut, Joke in de wei en Anne aan de theetafel. En haar eigen slaapkamertje om zich even terug te trekken.
    Er drupten twee tranen langs haar neus.

    En toen bedacht ze de oplossing.
    Jochem en Miriam keken verschrikt omhoog toen er een vreemd geluid klonk. Anne hoorde niks, want het geluid was te laag voor mensenoren. Maar even later verscheen er een soort vliegende fiets met een schoepenrad voorop aan de hemel. De Neanderthalers keken verschrikt op en verstopten zich achter stenen. Jochem, Miriam en Anne herkenden het verhicel. “Het somniverhiculum!” riep Miriam enthousiast. Ook Jochem keek erg blij en Anne stond stiekem te springen. Toen het gevaarte zachtjes landde op het gras en onze vrienden bezig waren met instappen, verscheen Prieeltje uit het niets, zei “gelukt” en stapte in. Ze duwde Jochem weg bij van het stuur en pakte zelf het stuur vast. Maar het zou niet uitgemaakt hebben wie er aan het stuur zat. Ze waren het er met z’n allen over eens: naar huis.

    Ze vlogen eerst heel lang over Patagonie, toen eindeloos lang over de oceaan. Toen over een paar stukken continent die ze zo snel niet herkenden en daarna ging het opeens erg snel. Eerst herkende Prieeltje haar oude stad, toen haar straat en huis. Het somniverhiculum ramde door het raam van haar oude huisje en verdween door de vulkaan in de vloer.
    Ze kwamen precies door hetzelfde gat naar beneden als hoe Prieeltje de eerste keer was aangekomen in de onderwereld, en zagen het kasteel al staan. “Gelukkig niet vol kaas en ook niet op z’n kop” dacht Prieeltje bij zichzelf “de tovenaars hebben het rustig aan gedaan blijkbaar”. Even later landden ze in de tuin, naast het zelfgegraven zwembad. De berg gekapte bomen was opgeruimd of ze waren herplant, gezien de dichtheid van het bos waarschijnlijk het laatste. Joke kwam enthousiast aandraven.

    #21112

    vlaamsevink
    Participant

    ‘Jullie komen precies op tijd!’ riep ze enthousiast. ‘De winkel van Frederic en Theodorus wordt net geopend!’

    Anne, Prieeltje en de draken wisten niet waarmee de tovenaars zich de laatste tijd bezig gehouden hadden, maar een ding was zeker: ze stonden inderdaad op het punt winkeliers te worden. Net naast het kasteel, zo zagen ze, was een soort containerconstructie geplaatst, met daarboven een bord:
    <p style=”text-align: center;”>WINKEL
    (een hele goede)
    (goedkoop ook)</p>
    Nu waren Anne en Prieeltje dol op winkels, zeker goede, en al helemaal als ze desondanks niet al te duur waren. Ze wilden dus maar al te graag op de handelszaak afstormen, maar dat ging nog even niet want de plechtige opening was nog niet voltooid. Die werd voltrokken door een kabouter, zo ontdekten ze, maar niemand had eraan gedacht om het lint dat doorgeknipt moest worden op kabouterhoogte te hangen en nu waren een aantal mensen en aanverwante wezens druk op zoek naar een keukentrapje of zoiets om te kabouter op lintkniphoogte te brengen.

    Het bleek nog niet zo eenvoudig om een keukentrapje te vinden. Die dingen staan natuurlijk in de keuken, maar die weten vorsten in hun eigen paleizen doorgaans slechts bij benadering te lokaliseren. Keukenmeiden zijn er beter bekend, maar die worden dan weer niet uitgenodigd voor plechtige gebeurtenissen. En dat is allemaal mooi en aardig zolang je ze verder niet nodig hebt, maar wie kabouters uitnodigt voor een officiële plechtigheid kan op zo’n ogenblik dus niet zonder keukenpersoneel. Dat besefte de koning nu zelf ook, maar veel was hij daar niet mee want hij wilde niet dat de buitenlandse vorsten die hij had uitgenodigd in aanraking zouden komen met zijn lager personeel, en dus had hij bijna iedereen weggestuurd op een reis door Italië. Er waren alleen nog twee lakeien, die op het banket dat later zou volgen de koninklijke stoel tot tegen de tafel moesten schuiven.

    ‘Weet je wat’ zei Jochem tegen de koning, ‘als uwe majesteit het goed vindt dan breek ik gewoon een stukje van de trap naar de eerste verdieping af.’

    De koning vond het prima. Hij wilde niet afgaan in aanwezigheid van zijn verre collega’s en vond dat de opening al lang genoeg geduurd had.

    Jochem liep het kasteel binnen en ontfermde zich over de trap. Hij brak een trede of zeven uit, en liet de rest maar zo’n beetje aan het plafond bengelen. Trots liep hij met zijn vangst weer naar buiten.

    #21113

    vlaamsevink
    Participant

    De functie om een tekst te centreren doet het dus niet maar ik laat wat ik getikt heb maar staan, anders verdwijnt misschien de hele post. 😉

    #21121

    pluk
    Participant
    Topic Starter

    Prieeltje stond stijl van verbazing te kijken dat haar vader, de koning, dit feestje aan het organiseren was in haar huis in haar afwezigheid. Marels zag het en kwam naar haar toe “De tovenaars wilden zo graag een koninklijk openingsfeest, je kent ze. Ze hadden op jou gerekend maar het duurde langer dan gedacht voor jullie weer thuis kwamen. Toen de dag naderde hebben ze het omniverhivculum gepakt en hebben ons opgehaald. En je kent je vader: alle lakeien enzo moesten mee. Dus sorry voor de invasie hier in je kasteel”.
    Prieeltjes blik klaarde op. Het was ook logisch zo, dus ach, het werd vast een leuk feest nu. “Oke, het is ook eigenlijk heel gezellig zo” zei Prieelje “Hoe lang blijven jullie nog logeren?” “Ik moet eigenlijk morgenavond thuis zijn” zei Marels “Anders mis ik weer mijn naailes. En je vader moet verder met regeren. Maar we hoeven niet vroeg weg, dus we kunnen het laat maken vanavond” zei ze vrolijk, en trok Prieeltje mee de dansvloer op.

    De kabouter had inderdaad ondertussen triomfantelijk de winkel geopend, staande op het ‘trappetje’ dat Jochem had meegenomen. Terwijl Anne, Jocheia, de moeder van Liesje (die er ook was voor de opening), en eehl wat vrouwtjeskabouters (en enkele mannetjeskabouters ook) de winkel in renden om te kijken wat er eigenlijk verkocht werd, ging de muziek aan en werd er gedanst. Er was ook allerlei lekkers, want wie Marels op een feest nodigd weet zeker dat er heerlijke taart en hapjes zullen zijn. Prieeltje genoot er van iedereen weer terug te zien. Jochem kroop al vroeg in zijn hut, staart over zijn kop…en toen ze uitgewinkeld was kroop Jocheia er lekker knus bij. Arianus lag inmiddels in een peuterbedje in plaats van een wiegje. Die werd al aardig groot.

    Miriam feestte lekker door, ze had een eigen sleutel van de hut dus ze mocht thuiskomen zo laat ze wilde. Ze had interessante conversaties met Japke en Doutzen, over het soort dingen dat pubers bezighoudt.
    Joke was trots op de vlecht in haar staart en draaide pirouettes op de dansvloer, hier en daar per ongeluk een kabouter omver maaiend met die vlecht, maar dat vond niemand erg, ook de betreffende kabouters niet.
    Anne had nog een nachtelijke wandeling gemaakt met Theodorus. Tenminste, dat zeiden ze toen ze terugkwamen.
    Frederic was druk met de winkel.
    Niemand wist waar Bartholomeus en Brunhilde gebleven waren, tot ze opeens vanaf een toren naar benden kwamen zeilen, onder het slaken van ijselijke spookkreten.

    Koning-opa was er natuurlijk ook, hij keek vergenoegd toe op het hele tafereel.

    Er gebeurden die avond maar twee gekke dingen.
    De eerste was, dat niemand er achter kwam wat er in de winkel verkocht werd.
    Het tweede was dat het niemand van de bewoners en logees lukte om die nacht boven te slapen (behalve de spoken) omdat het op de een of andere manier niet lukte de trap op te lopen. Dit zorgde voor een gezellige drukte op de sofa’s en het tapijt in de woonkamer die nacht.

    #21147

    pluk
    Participant
    Topic Starter

    Toen Prieeltje de volgende ochtend wakker werd, zag ze dat er een nieuw bureau in de huiskamer stond (met dank aan @pien), op de plek waar ooit het bureau stond dat Anne per ongeluk weggetoverd had. Ze rekte zich uit, stapte over de slapende gasten heen en las het dichtbeschreven vel papier dat op het blad lag. Het was een stuk van een verhaal.

    #21149

    vlaamsevink
    Participant

    De prinses begon te lezen. Ze vond het maar een vreemde tekst. Hij ging over Neanderthalers die handelden in bestek dat met een vrachtwagen werd aangevoerd. Dat was natuurlijk klinkklare onzin, besefte Prieeltje, want Neanderthalers waren uitgestorven lang voordat bestek en vrachtwagens bestonden. Verdrukt door de homo sapiens. Dat was natuurlijk nooit gebeurd als ze wél gemotoriseerd vervoer plus messen en vorken hadden gehad. Wie bedacht toch zulke onzin? Haar blik gleed verder over de regels. Plots herkende ze een naam. Háár naam. En wat verderop werden ook Anne en de twee draken genoemd. Dat was gek. Ze was weliswaar een prinses, maar toch niet zo interessant dat iemand een verhaal over haar zou schrijven! Toch had iemand dat gedaan.

    Wie?

    Prieeltje ging zitten op een koninklijke sofa (want die zitten altijd zo heerlijk) en begon de tekst een derde maal door te nemen, met nu nog meer aandacht. Ze kreeg een onbehaaglijk gevoel. Ja, het was een verhaal, en nee, natuurlijk kon het allemaal niet echt gebeurd zijn. En toch. De dialogen die ze zichzelf zag zeggen op het papier deden wel erg vertrouwd aan. Alsof ze… nee, dat kon immers niet. Ze was prinses, en in haar leven gebeurde eigenlijk zelden iets boeiends. Goed, je kwam wel eens een kabouter of een draak tegen, maar dat was nu eenmaal zo bij prinsessen. Maar Neanderthalers, nee.

    Plots hoorde ze voetstappen achter zich. ‘Ha, daar is mijn tekst. Gelukkig. Soms ben je je tekst zomaar even kwijt, dat is schrikken hoor. En, hoe vind je ‘m?’

    Prieeltje keek naar een klein vrouwtje met een vriendelijk gezicht. ‘Heeft u dat geschreven?’

    De vrouw knikte. ‘Natuurlijk, en er staan niet eens veel typefouten in. Dat komt door jou, natuurlijk.’

    ‘Door mij?’ vroeg Prieeltje verbaasd.

    ‘Ja, natuurlijk’ luidde het antwoord. ‘Daar help je me toch mee?’

    Prieeltje fronste haar wenkbrauwen. ‘Kennen wij elkaar dan?’

    Nu was het de beurt aan de vrouw om bezorgd te kijken. ‘O jee’ zuchtte ze. ‘Ik denk dat je de afgelopen dag wat te veel veranderingen hebt ondergaan. Van de ene wereld naar de andere vliegen is telkens weer een schok, al besef je dat zelf misschien niet eens. En net daarvoor was je ook nog eens door de narratieve muur gegaan. Ach, ‘t is allemaal mijn schuld, vrees ik. Vertel eens, wat is het laatste wat je je kan herinneren?’

    #21160

    pluk
    Participant
    Topic Starter

    “We vlogen naar het oosten, omdat het westen niet opschoot met de mollen. Daar eindigden we via via in een restaurant, waarvan we een rekening moesten vereffenen door het restaurant te blijven runnen. Toen kwamen er twee jonge tovenaars, de ene was erg van slag omdat hij zijn schrijfster kwijt was… enne… volgens mij zijn we nog ergens naartoe gegaan? Ik herinner me ook dat ik naar huis wilde en dat we het somniverhiculum namen. En gisteren was het hier feest vanwege de opening van de winkel”.
    “Gelukkig, het is niet heel erg” zei het vrouwtje “alleen mijn stuk is er uit. Maar het lijkt er toch al op dat mijn verhaal niet erg lekker loopt, aangezien mijn karakters naar huis gevlogen zijn. Vind je het erg als ik met jullie verhaal stop en die twee tovenaars weer op pik? Volgens mij beleefden jullie genoeg zonder mij”.
    Prieeltje dacht aan de avonturen van de afgelopen maanden en vond dat ze in elk geval genoeg avonturen beleefden, hoe dat ook was gekomen.
    Toen werd Anne wakker. Ze stond op, keek even verbaasd om zich heen en kwam toen naar Prieeltje en het vrouwtje toe. Zij bleek zich wel de Neanderthalers te kunnen herinneren. “Jij bent dan ook niet door de narratieve muur gegaan” bedacht het vrouwtje zich. Anne vertelde Prieeltje wie het vrouwtje was en hervertelde het Neanderthaleravontuur. Langzaam begon Prieeltje iets te dagen. Vooral toen Anne een aardappel ophaalde om haar de lucht te laten ruiken kwamen er weer allerlei beelden boven. “Maar” zei Anne toen streng “wat doe jij dan hier” en ze prikte met haar vinger naar Hella. “Schrijvers horen de narratieve muur niet door te gaan en al helemaal niet naar een andere wereld. Bovendien is het achtervolgen van karakters die een eigen denkrichting nemen op z’n minst dubieus. Schrijver sturen karakters en als dat niet meer het geval is is er eigenlijk geen sprake meer van een schrijver-karakter relatie”.
    Hella deed een stapje achteruit.

    #21165

    vlaamsevink
    Participant

    ‘Sorry hoor, het was helemaal mijn bedoeling niet om te provoceren of zo. Jullie gaan me toch niet de zwartepiet toespelen, hoop ik?’

    Sommige figuren uit de bovenwereld waren in de onderwereld onbekend. ‘Wie is dat, die zwarte piet?’ vroeg ze.

    Anne besloot dadelijk in te grijpen. ‘Kind, dat wil je momenteel echt niet weten. Kom, laten we een plekje zoeken waar Hella gezellig een beetje kan gaan breien.’

    De drie dames gingen op weg en vonden al snel een ongebruikte kamer op de vierde verdieping met een hele knusse zetel naast een open haard, die Prieeltje dadelijk met veel enthousiasme ging aansteken. Toen dat gebeurd was, ging ze zoeken in de voorraadvleugel waar Marels haar hobbyspullen bewaarde. Ze keerde terug met haar armen vol bollen wol in de meest geweldige kleuren. ‘Misschien kan je hier een kersttrui van breien, dat heeft Marels graag’ stelde ze voor. ‘t Is bijna kerstmis, dan kan je haar een trui cadeau geven.’

    Dat vond Hella een goed idee. Ze was blij toen Prieeltje haar vertelde dat ze gerust tot na kerstmis op het kasteel mocht logeren, en uit dankbaarheid wilde ze maar al te graag voor de gastvrouw een trui breien.

    In de verte klonk een gong. ‘Etenstijd’ zeiden Anne en Prieeltje tegelijkertijd. Ze hadden behoorlijke honger en spoedden zich naar de eetzaal. Helaas vergaten ze dat de onderste traptreden ontbraken en moesten ze zich in de vreemdste bochten wringen om niet op de grond te vallen. Dat leek nog te lukken ook, tot Annes voet op een vierkant doosje terechtkwam en ze alsnog tegen de vlakte ging.

    Prieeltje negeerde Annes kwade uitroepen en raapte het doosje op. ‘Ach, dat zijn die dingen die Frederic en Theodorus in hun winkel hebben’ zei ze. ‘Nu wil ik eindelijk wel eens weten wat er in zit, want met Hella die opeens opdook zijn we dat een beetje vergeten, geloof ik.’

    Langzaam opende ze het deksel.

    #21168

    pluk
    Participant
    Topic Starter

    Er zat een ei in. Prieeltje keek enigzins verbaasd en pakte toen het ei uit het doosje. Ach, een ei, ze at ‘s ochtends graag een eitje, dus ze stopte het in de zak van haar trui om het straks in de keuken in de mand te leggen. Maar waarom die tovenaars nou eieren per stuk in doosjes verkochten?
    Prieeltje en Anne liepen samen naar de woonkeuken, waar ze met z’n allen gezellig broodjes met soep aten. Prieeltje moest niezen en toen voelde ze opeens een kriebel in haar trui. “Oh snert, het ei is stuk” ze sprong op en graaide in haar zak, verwachtend in een kledderig geheel te grijpen. Maar het is zacht. Warmig en zacht. En als ze het uit haar zak haalt piept het.

    “Ah, jij hebt er ook al een!” grijnst Theodorus “Ik zei toch, eerst vind iedereen het kinderachtig, maar uiteindelijk wil iedereen een Hatchimals, of beter, in onze termen, een Hatsjie-ei!” “Komt uit als het lang genoeg op een warm zacht plekje zit en je moet niezen” voegde Frederic toe. Prieeltje keek hem met grote ogen aan, maar Miriam, Jocheia, Arianus, Doutzen en Japke knikten instemmend “Ze zijn lief he? En je kan ze sparen, er zijn wel honderd verschillende soorten!” zei Japke enthousiast “Ik moet alleen meer zakgeld”. Hij haalde een piepend beestje uit zijn laken tevoorschijn. “Je moet er ook goed voor zorgen” zei Doutzen “anders gaan ze stuk”. Hij zette zijn piepende beestje op de rand van zijn bord zodat deze mee kon eten. Het begon direct te happen.
    “Ja, en als iedereen de eerste honderd heeft, dan ontwikkelen we een nieuwe serie, en dan gaat het weer los!” glunderde Theodorus.
    “Hebben jullie er allemaal een?” vroeg Prieeltje stomverbaasd. “Tuurlijk!” klonk het. En ook Jocheia, Arianus, en Miriam haalden beestjes tevoorschijn. Miriam had er maar liefst drie. “Alleen maar omdat jij de weddenschap gewonnen had” mopperde Doutzen. Miram stak haar tong uit en voerde haar beestjes korreltjes suiker. “Niet doen!” waarschuwde Jocheia “zo veel suiker is helemaal niet goed voor ze!”

    #21170

    vlaamsevink
    Participant

    Ach, het was wel gezellig, die kuikentjes. Ze drentelden wat rond, kwamen soms aan je bord kijken wat je aan het eten was, dolden een beetje met elkaar en vooral: ze piepten de hele tijd. ‘Is nog een ontwerpfout’ zei Frederic geruststellend, toen Brunhilde er een opmerking over maakte. ‘Halen we eruit.’

    ‘Wanneer dan?’ vroeg de koning, die al dat gepiep ook maar zo-zo vond.

    ‘Als de verkoop begint terug te lopen’ luidde het antwoord. ‘Je moet immers de consument af en toe iets kunnen voorstellen waardoor hij opnieuw je product wil kopen. Maar het aantal nieuwigheden is beperkt, dus je moet een beetje uitkijken met je insentifs.’

    De koning mompelde iets onverstaanbaars en trok zich wat sneller dan anders terug in zijn werkkamer, waar geen kuikentjes, of liever gezegd hatsjimals, aanwezig waren.

    De rest van het gezelschap had inmiddels het toetje op, en Japke en Doutzen waren begonnen aan de afwas. Voor hen was dat makkelijk, omdat ze zichzelf konden gebruiken om alles af te drogen. Daar werden ze zelf dan wel weer nat van, maar een kort tochtje rond het kasteel bracht daar meteen weer verandering in. De anderen zaten een beetje onderuitgezakt naar buiten te kijken, waar net een prachtige regenboog te zien was. Zo kon het gebeuren dat er even niet op de hatsjimals gelet werd, in ieder geval tot twee van hen onenigheid kregen over de vraag aan wie van hen een broodkorstje toebehoorde dat op de grond gevallen was, en het gepiep nog wat luider werd dan het toch al was. Prieeltje wendde haar blik naar de hatsjimals, knipperde eens met haar ogen en begon toen te gillen.

    ‘Theodorus! Frederic! Hoe groot worden die schattige beestjes van jullie eigenlijk?’

    #21188

    pluk
    Participant
    Topic Starter

    “Geen idee?” zei Theodorus afwezig “Lange termijn testen zijn duur, en mensen kopen toch op het eerste gezicht. Was er nog koffie?”
    Frederic keek wel waarom Prieeltje zo gilde. De twee hatsjimals hadden beide de helft van de broodkorst opgegeten en waren precies zo veel groter geworden. Aangezien ze daarvoor ook al wat gegeten hadden, zaten er nu twee stevige kippen op de grond. “PIEP-PIEP” deden ze, met een flink wat luidere stem dan eerst, maar nog steeds super schattig, en bovenal, hongerig. Deze twee pikten enthousiast aan Prieeltjes pantoffel.
    Het duurde dan ook niet lang of de hatsjimals van de kasteelbewoners zaten niet meer in hun truien, want zo’n kip in je mouw is gewoon niet zo prettig. Ze brachten ze met z’n allen naar het kippenhok, dat speciaal was ingericht op dit soort dieren dat graag scharrels en een eindeloze hoeveelheid voer verslindt.
    Aan de ene zijkant van het kippenhok was de voerbak, en die werd automatisch bijgevuld doordat het graan ging schuiven als er teveel werd weggepikt, terwijl het werd aangevuld door een flinke silo die naast het hok stond. Deze constructie is erg praktisch als je kippen hebt maar ook weleens op reis gaat, om te voorkomen dat de kippen honger leiden. Het bleek ook goed te werken met hongerige hatsjimals.
    De vrienden gingen tevreden weer naar binnen, waar elk zijn of haar eigen weg ging. Werken, slapen, kletsen, leren. In de winkel staan. Tot, een uur of wat later, er een enorm gekraak opsteeg. Bijna iedereen keek verbaasd uit een raam en kon de berg hatsjimals die uit het kippenhok barstte nog net zien omvallen. De hatsjimals rolden als zachte pluizige bolletjes van elkaar af en stapten daarna piepend door de tuin.
    “Misschien hoeven ze niet zo hard te groeien om uit hun eitjes te barsten broer” zei Frederic “We kunnen de volgende keer ook een soort kliksysteempje met een veer in zo’n ei maken, dat als je op de goede plek drukt het vanzelf open gaat”. “Jahoor, als je dat graag wilt” zei Theodorus, die zich duidelijk nergens druk over maakte.
    Toen kwam Jocheia langsrennen, achter een hatsjimal aan die minstens zo groot was als een koe. Miriam huilend er achteraan “Mam, dat is mijn kuiken, die wil ik niet opeten!” “Kind, je bent een draak, geen kip” riep Jocheia over haar schouder “En deze ziet er heerlijk mals uit. Ik verheug me al op een sappige bout vanavond” “Nee, niet doen!” gilde Miriam weer. De hatsjimal rende ondertussen met grote sprongen door de tuin en de moestuin, hevig piepend maar ondertussen ook hapjes nemend van elke groente waar het overheensprong.

    #21190

    vlaamsevink
    Participant

    De hatsjimals werden alsmaar groter. Gelukkig bleken ze niet agressief, maar het zag er toch wel vervaarlijk uit, zo’n kip met de omvang van een flinke koe. De koning was ontstemd en zei dat hij helemaal geen toestemming gegeven had aan kippen om zo groot te worden. Theodorus en Frederic waren op hun teen getrapt omdat de koning het verschil niet wilde zien tussen een stomme kip en hun creatie, en legden de vorst uit dat het hatsjimals waren die inmiddels elk een paar honderd kilo wogen. Toen werd de koning nog veel bozer, want voor een nieuwe diersoort had hij al helemaal geen toestemming gegeven. Marels zei nog dat hij nochtans erg opgetogen geweest was over de winkel van de tovenaars toen die de vorige dag plechtig geopend werd, maar de koning zei dat een dag voor een toppoliticus als hijzelf een eeuwigheid was en dat hij het kinderachtig vond dat zijn vrouw zo zeurde over vroeger.

    Tot slot zei de koning dat het uit moest zijn met die ‘Hatsjidinges… die beesten’, en vroeg hij een lakei waar de kippenvanger was.

    Die hadden ze niet, luidde het antwoord. Kippen hoorden vrij rond te lopen en werden in principe niet gevangen.

    De koning had er geen oren naar. Zoek iemand die iets doet dat zo dicht mogelijk in de buurt komt van kippenvangen, zo zei hij bars. Daar moesten de lakeien even over nadenken. Uiteindelijk werd een vrouw van een jaar of zestig in een groezelige schort voor de majesteitelijke troon gebracht. De vorst reageerde korzelig. ‘U bent toch Sigelunda, de kokkin? Wat doet u hier, u merkt toch dat we met staatszaken bezig zijn!’

    Sigelunda slikte en zei stilletjes: ‘Hoogheid, iemand kwam me vragen of ik degene ben die elke dag de eieren van het koninklijke kippenhok gaat rapen. En dat is zo, dat doe ik elke ochtend om kwart over zeven. Toen vroegen ze me om tot bij u te komen.’

    De koning sprong verheugd op. ‘Ha, dat verandert de zaak! Jij bent de kippenvanger die ik zoek.’ Hij rende naar het raam en wees driftig naar buiten. ‘Zie je die beesten daar?’ Op het koninklijke landgoed dartelden enkele tientallen maxi-hatsjimals vrolijk rond. ‘Allemaal vangen, en daarna: kippensoep.’

    De mond van Sigelunda viel open. Dat was eigenlijk niet zo beleefd in koninklijk gezelschap, maar ze kon het niet helpen. Ze kreeg niet elke dag de vraag een paar dozijn grote beesten te vangen en te veranderen in een lekkere maaltijd. ‘Die moet ik allemaal vangen? Alleen?’

    ‘Maak je niet ongerust’ zei de koning geruststellend. ‘Je mag wel een lasso van me lenen.’

    #21210

    pluk
    Participant
    Topic Starter

    Maar Sigelunda was niet snel van haar stuk gebracht. Ze vroeg of ze later om eventueel ander materiaal mocht vragen, en dat mocht. Ze ging terug naar de keuken, en roerde in een pan, want daar kreeg ze altijd inzichten van. Toen wist ze het: avocadopitten. En mangopitten. De kippen lokte ze namelijk altijd met zonnebloempitten en graantjes. Die kipkoeien, of hoe noemde de koning ze ook al weer, iets van hatsjiebeesten? In elk geval, die waren zo groot, die zouden niet in wat graantjes geinteresseerd zijn. Maar wel in het grotere werk waarschijnlijk.
    Ze stuurde een paar knechten naar de markt om mango’s en avocado’s te kopen. Ze leenden grote kruiwagens bij de kabouters, die hebben namelijk altijd veel kruiwagens staan. En omdat kabouters zo sterk zijn hebben ze ook voor hun doen ontzettend grote kruiwagens. Dus een poosje laten kwamen de knechten terug met bergen grote vruchten. Al het keukenpersoneel werd ingezet om mangosap en guacamole te maken. Sigelunda maakte de pitten schoon en legde ze te drogen op de vensterbank. Het duurde niet lang of de eerste hatsjimal stond verlekkerd voor het raam te kijken. Hij draaide zijn koppie heen en weer zoals kippen dat doen, om de zaden van alle kanten te bekijken. Toen hij een lekkere hap wilde nemen stoote hij zijn snavel tegen het raam en strippelde beteuterd weg.
    Het lokken en vangen zou wel gaan lukken, wist Sigelunda nu. Maar moest ze die leuke beesten nou doden en allemaal per direct in kippesoep veranderen? Ze was gewend de eieren van de kippen te rapen. Daarnaast werd het teveel aan haantjes in de lente opgegeten, maar de anderen kippen leefden tot ze oud waren en kreupel werden, pas dan gingen ze in de soep.
    Ze liet de koning vragen of het hem om de soep te doen was, of om het feit dat die beesten de moestuin niet meer leeg mochten eten en daarom vooral weg moesten. Ze liet er bij weten dat ze geen idee had of zo’n Niesbeest lekker zou smaken.
    De koning brieste dat die beesten weg moesten en dat het verder niet uit maakte. Sigelunda smeedde een plan. Prieeltje en Brunhilde, die eerder in het land van de reuzen waren geweest, werden er bij betrokken.
    En zo kwam het dat er de volgende ochtend bij het krieken van de dag een spoor van grote zaden liep, vanuit de moestuin, zo dwars door de velden heen, door het gat naar de bovenwereld, dwars door het oude huisje van Prieeltje heen, bij de schutting omhoog, door een willekeurig gat in de wolken naar nog hoger er hop het land van de reuzen in bij het kerkpleinje.
    De eerste hatsjimal die wakker werd kakelde enthousiast bij het zien van de eerste pit. Dat had ze beter niet kunnen doen, dan had ze meer pitten voor zichzelf gehad. Nu werden de andere hatsjimals ook wakker en holden enthousiast pikkend achter het spoor van pitten aan.
    De kabouters in het veld stoven opzij toen deze kudde langskwam. Ze floten de gevaartoon: “Let op, kudden bizons op hol!” om andere kabouters te waarschuwen, aangezien er geen toon was voor hatsjimals.
    Het was een erg vreemd gezicht om de enorme kippen op te zien stijgen naar de bovenwereld, en nog gekker om hen door het gat in de wolken te zien verdwijnen naar de reuzenwereld. Maar gek genoeg konden ze inderdaad wel vliegen. Net als kippen, daarbij verwacht ook niemand dat.
    Boven stonden Sigelunda, Prieeltje en Brunhilde klaar met nog wat lokpitten. Ze leidden de beesten het dorpje uit naar het platteland. Sigelunda en Prieeltje konden gelukkig meeliften met Brunhilde, want de straatstenen waren hier in de reuzenwereld zo groot dat ze er amper overheen geklommen konden komen, dus dat zou niet opschieten. Vliegend met Brunhilde en een rennende kudde kippen achter hen aan zagen ze echter al snel de eerste boerderij opdoemen.
    Nog voor ze konden aanbellen of voor de reuzeboer uit de schuur was gekomen om te kijken wie daar aan kwamen was een hatsjimal al in een berg stro gedoken, om even later luid kakelend het eerste Hatsjie-ei aan te kondigen.

    #21212

    vlaamsevink
    Participant

    Er klapte een deur open. Uit de boerderij kwam een meisje gelopen. Enthousiast wees ze naar de hatsjimal. ‘Kijk mama, een kip! Met een ei! Sinterklaas is een beetje vroeg, hé mama?’

    Nu verscheen ook de boerin. ‘Eh ja, Sinterklaas heeft het vast druk’ zei ze. ‘Hij zal alvast zijn langsgekomen.’

    Het meisje keek nadenken naar de hatsjimal. ‘Denk je dat hij mijn andere cadeaus ook nog zal brengen?’

    De moeder aarzelde even. ‘Ik weet niet of de Sint dit jaar al een gouden koets voor je zal brengen’ zei ze toen. ‘Het duurt erg lang om zoiets te maken, dat begrijp je wel. Maar die pop zal misschien wel lukken.’

    Het meisje lachte opgetogen, waggelde naar de hatsjimal en gaf het beest een kus op het hoofd. De hatsjimal keek verbaasd omhoog, en legde een tweede ei.

    ‘Ik denk dat dit een prima omgeving is voor de hatsjimals’ fluisterde Brunhilde. ‘Zullen we weer naar beneden gaan, of kijken jullie liever hier nog wat rond?

    #21215

    pluk
    Participant
    Topic Starter

    “Even een paar foto’s maken hoor” zei Prieeltje “dit is zo snoezig”. Ze had haar telefoon gepakt en laadde de eerste foto’s van het reuzenmeisje met de hatsjimals op onderwereldagram.

     

    #21225

    vlaamsevink
    Participant

    Die foto’s werden al snel een hit. Prieeltje was nog druk bezig met nieuwe foto’s toen al de eerste reacties verschenen op de foto’s die ze geplaatst had. Reacties van kippenliefhebbers (die toch wel merkten dat de hatsjimals iets speciaals waren), reacties van dierentuinen (die meteen zeiden dat dit een bedreigde diersoort moest zijn, en of ze de hatsjimals mochten hebben om ze te kweken), reacties van trollen die niks hadden met hatsjimals en dan maar schreven dat zwarte pieten een schandaal waren, reacties van mensen die terecht opmerkten dat zwarte pieten niets met hatsjimals te maken hadden en of de trollen dan maar wilden ophoepelen, reacties van meisjesliefhebbers die dingen voorstelden die helemaal niet mochten… en reacties van twee mannen die nogal uit de toon vielen. ‘Heel speziaal. Wij komen. Blijf daar. Wimov en Keezov.’

    ‘Hé’ zei Anne, die de reacties op haar eigen telefoon voorlas terwijl Prieeltje verdere kiekjes maakte. ‘Ken jij een Wimov of een Keezov?’

    ‘Nee’ zei Prieeltje verwonderd. ‘Nooit van gehoord. Klinkt een beetje oostblokachtig, vind je niet?’

    Aan het einde van de landweg verscheen een rammelende auto, die hoestend en proestend naderbij kwam.

    ‘Wat is dat voor een auto’ gromde Prieeltje, die zeer begaan was met de natuur. ‘Die mag nooit een milieuzone in.’

    ‘Het is een Lada’ constateerde Anne. ‘Dat kan je nauwelijks een auto noemen.’

    De bijna-auto van het merk Lada was inmiddels bij de twee vrouwen aangekomen en de inzittenden hadden die laatste opmerking gehoord. Ze stapten uit met een kwade blik op hun gezicht.

    ‘Iz inderdaad Lada’ zei de ene man. ‘Iz wel degelijk auto. Hele goede auto. Jij fout’ – hij richtte een wijsvinger naar Anne. ‘Iz belediging van Roesissche president. Jij oetkijken, of jij naar goelag.’

    Prieeltje begon te lachen. ‘Wie denken jullie wel dat jullie zijn? Trouwens, even voor de duidelijkheid: deze intelligente vrouw hier, die best in staat is te zien dat jullie auto een stinkend wrak is, staat onder mijn bescherming. Ik ben een prinses, moet je weten.’

    ‘Zo’ zeiden Wimov en Keezov tegelijkertijd. ‘Een prinses.’ De ene keek de andere twijfelend aan. ‘Is dat zoalz een tzarina, Wimov?’

    ‘Da’ zei Keezov. ‘Maar dan nog erger. Hij kwam dreigend dichterbij. ‘Weet jij wel wat wij hier met de tzaar? De láátzte tzaar, mag ik wel zeggen?’

    #21241

    pluk
    Participant
    Topic Starter

    “Geen idee?” zei Anne “Tsaar weg, foetsie!” zei Keezov, en hij maakte een gebaar waarbij het met een hand langs zijn keel ging. Bij Prieeltje gingen haar geschiedenislessen en wat lessen over politiek dagen. Anne keek de man nogsteeds uitdagend aan, maar Prieeltje legde haar hand zachtjes op haar schouder en zei “zeg Anne, ik denk dat het tijd wordt om te gaan”. Ze probeerde haar zachtjes achteruit te trekken.
    “Njet, niet gaan” zei de man en hij stapte naar voren. “Wij van ver naar hier gekomen, jullie praten”. “Praten? Waarover?” wilde Prieeltje weten. “Soort tsarina teveel vragen stellen” vond Wimov “praten is vertellen, niet vragen”. “Praten over grote kippen” vulde Keezov aan. “In Lada”. Hij trok de achterdeuren van de auto open, duwde Anne en Prieeltje er in, stapte zelf voorin, net als Wimov en reed weg. Anne wilde direct de deur weer open gooien, maar het lukte niet. “Kienderslot” grinnikte Keezov. Prieeltje keek Anne verschrikt aan. “Niet bang zijn tsarina-mini” zei Wimov zoetsappig “gewoon doen wat Wimov zegt en niets aan de hand”. Hij greep een pluk tabak en begon een sigaret te draaien. De auto hobbelde de landweg af en Prieeltje en Anne moesten zich stevig vasthouden om niet alle kanten uitgeslingerd te worden. Wimov leek nergens last van de hebben, en stak tevreden zijn sigaret aan. Binnen geen tijd was de auto van binnen blauw van de rook. Anne begon misselijk te worden. Keezov blijkbaar niet, want hij gaf een stoot gas. Dat was blijkbaar bedoeld om even vaart te houden, want vrijwel direct liet hij het stuur los en ging over Wimov heen hangen om het dashbordkastje te openen en er een fles wodka uit te halen. Hij draaide de fles open, en terwijl hij die liet balanceren op de onderste rand van het stuur graaide hij iin het dashbordkastje om er een paar smoezelig uitziende glaasjes uit te vissen. Nogsteeds zonder het stuur vast te houden schonk hij een glaasje in, en kloekte het in een teug achterover. Daarna bood hij er een aan aan Wimov, en aan de dames. “Lekker?” vroeg hij, de fles voorhoudend.
    Prieeltje schudde met een bleek gezicht van nee, en Anne probeerde haar ontbijt binnen te houden. “Onbeleefd” constateerde Keezov “Altijd wodka aannemen, deed zelfs Miniester Blok”. Hij goot alsnog wodka in de twee overgebleven glaasjes en ging onbekommerd achterstevoren zitten om ze hen aan te geven. “Drienk” zei hij.
    De glaasjes waren glibberig van het vet aan de buitenkant. Prieeltje onderdrukte een kokhalsneiging en vroeg zich af hoe ze dat spul naar binnen moets krijgen, maar het was al niet meer nodig, want op dat moment vloog de auto van de weg af, een weiland in, en alle wodka vloog door de lucht. Nadeel was dat zijzelf ook door de lucht vlogen en flink hun hoofden stootten tegen het dak van de Lada.
    Toen de auto tot stilstand kwam in een ruigte waardoor het weiland aan een kant werd begrensd probeerden Prieeltje en Anne van de schrik te bekomen. Keezos concludeerde echter “Mooi plek, mooi plek, niemand hier”. Wimov mopperde “черт возьми”, terwijl hij teleurgesteld van zijn lege wodkaglaasje naar de natte plek op zijn broek keek.

    #21242

    vlaamsevink
    Participant

    Wat verderop klapte een deur open. Anne en Prieeltje keken tegelijkertijd om.Het geluid bleek afkomstig te zijn van een datsja. De eigenaar, een kalende man van bijna pensioengerechtigde leeftijd die keek alsof een vriendje net zijn mooie chocoladeletter had ingepikt, liep met forse tred naderbij. Toen hij het gezelschap bijna bereikt had, gleed hij uit over een bananenschil. Dat was niet zo verwonderlijk, want banenen verwacht je niet op het Russische platteland en dan let je er ook niet zo op. De man vloekte en stond op, zijn gezicht onder de modder.

    Anne en Prieeltje proestten het uit. De man keek nog verstoorder en probeerde de modder van zijn gezicht te krabben. Wimov greep Anne beet, en Keezov deed hetzelfde met Prieeltje. ‘Lachen nee’ luidde de korte order. ‘Is belediging van Roessische president.’

    De Russische president zei ‘Grrr!’ en draaide zich in de richting van de datsja. ‘Ljoedmilla!’

    Er kwam geen antwoord.

    ‘Ljoedmilla! Zet de vodka neer, stop met telefoneren of zet de televisie uit en kom me helpen. Dit is een noodgeval!’

    Het bleef stil in de datsja.

    Wimov boog zich discreet naar de president. ‘Heer, u bent al vier jaar gescheiden.’

    De president zei weer ‘Grrr!’ en begon toen een lange tirade over vrouwen die niet bij hem wilden blijven, terwijl hij nochtans zelden uitgleed en mooie promoties gemaakt had. Het was erg grappig, maar Anne en Prieeltje voelden nog steeds de ijzeren greep van Wimov en Keezov in hun nek en durfden niet meer te lachen.

    De president besloot zijn druipende gezicht en dito pak voorlopig te negeren en gebaarde Wimov en Keezov met de twee vrouwen naar binnen te gaan. Hijzelf bleef even alleen buiten achter en deed de wagen secuur op slot. Een auto stelen gold weliswaar als belediging van de Russische president, maar hij was er niet zo zeker van of dat iedereen ervan zou weerhouden zijn wagenpark met rust te laten en hij had het voertuig nog nodig om pizza’s te laten halen.

    #21269

    pluk
    Participant
    Topic Starter

    Oh, het is weer de hoogste bedtijd, sorry!

    #21274

    pluk
    Participant
    Topic Starter

    Binnen werden Anne en Prieeltje in een hoek van de kamer neergezet, terwijl Keezov naast hen stond met een of ander ding dat leek op een wapen. De twee dames durfden echter niet te veel te bewegen om te kijken wat het precies was, want er was hen duidelijk te verstaan gegeven dat ze naar de president moeten luisteren en doen wat hij zei en verder alleen stil mochten staan.
    De president zat in een grote zetel en leunde achterover. Opeens schoot hij overeind en priemde met zijn vinger in de richting van de twee dames. “Waarom jullie lachen?” riep hij woest. “Wat jullie doen hier?” Prieeltje en Anne zeiden niets. “Niets zeggen is belediging van Roessische president” fluisterde Keezov hen toe. “Eh, we werden meegenomen naar hier, door deze twee meneren” antwoordde Prieeltje toen “We willen best weer weg gaan, als u ons laat gaan” fluisterde ze er achteraan.
    “Nejt. Waar zijn de grote kippen?” vroeg de president. “U bedoelt de hatsjimals denk ik?” vroeg Anne “Sssst, niet doen alsof niet begrijpen, is belediging van..” begon Keezov, maar Anne gaf hem een duw met haar elleboog en zei “die zijn bij de reuzen, en daar blijven ze. Maar misschien hebben we er nog wat thuis”.
    De president sprong weer op en er begon een ader op zijn kalende bol rood op te bollen. Anne was bang dat die zou knappen. “Deze meneren hebben niet vertelt dat u grote kippen wilde hebben” zei ze alvast ter verdediging. De president bulderde naar Keezov en Wimov of dat waar was. “J-j-j-j-j-” begon Wimov. Toen ging juist de voordeurbel. De deur stond nog op een kier, dus de bezorger stapte met een voet binnen en riep “Uw pizza’s!”
    Daarna ontbrandde een ruzie over wie er pizz’s besteld had, terwijl er een Lada voor de deur stond, en of het niet een presidentiele toestemming had vereist om een pizza te bestellen, in combinatie met verdachtmakingen dat de president het mogelijk zelf had gedaan terwijl zijn medewerkers waren weggestuurd met een flutsmoes zoals grote kippen zoeken, of dat er helemaal geen echte pizza’s zouden zijn en het allemaal fake niews was om mensen zwart te maken, terwijl de periode van zwart sminken juist weer voorbij was nu het 6 december was, en. De pizzakoerier, een slungelige jongen vol pukkels, kwam wat verlegen tussenbeide “De pizza’s zijn wel echt!” zei hij, en mompelde er achteraan “wil iemand me alsjeblieft betalen, anders wordt mijn baas boos”. De Russen gingen weer verder met bekvechten, zonder de koerier een blik waardig te gunnen. Hij had duidelijk te weinig uitstraling om voor vol aangezien te worden. Anne en Prieeltje keken elkaar aan, stapten op de jongen af, pakten hem elk bij een hand en trokken hem naar buiten “als jij ons mee terug neemt naar jouw pizzeria, op je scooter, betalen we je dubbel voor de pizza’s!” zei Prieeltje vlug. Daar had de jongen wel oren naar. Hij racete met de twee dames achterop door het veld, over een wirwar aan landweggetjes en keek al rijdend op zijn mobiel om op een digitale kaart te kijken. De dames werden alle kanten opgeschud, net als in de auto, maar dit keer betekende niet goed vasthouden er af kukelen, hoewel dat ver te prefereren was boven de rooklucht. Niet veel later stonden ze voor Casa Napolitane, waar nog een hele rij vergelijkbare schooters klaarstonden. Toen er betaald was vroeg de slungel of hij alsjeblieft een selfie mocht maken met de twee dames achterop “voor insta”. De twee dames, die al lang blij waren dat ze uit de datsja gered waren door deze gozer gingen braaf nog even zitten voor dit eventje, waarna de pizzakoerier hen hartelijk bedankte, nog een fijne avond wenste en grijnzend van oor tot oor de pizzeria instapte.
    “En nu?” vroeg Anne “Waar zijn we eigenlijk?” vroeg Prieeltje, van links naar rechts de drukke straat langskijkend op zoek naar aanwijzingen.

    #21283

    vlaamsevink
    Participant

    Ze liepen de straat af, en gelukkig vonden ze op het einde ervan een bord dat hen precies vertelde waar ze zich bevonden. Op het bord stond in het groot iets in het Russisch, een taal die Anne en Prieeltje niet machtig waren. Gelukkig stond er ook nog iets onder dat grote woord geschreven: ‘Voor wie geen Russisch kan lezen: je bent in Vintigrad. Laat niet merken dat je geen Russisch kan lezen, want dat is een belediging van de Russische president!’

    ‘Zo’ zei Prieeltje. ‘We weten waar we zitten. Wat een opluchting!’ Ze keek geïnteresseerd in het rond.

    Ze bleven niet lang opgetogen. Al snel bleek dat in Vintigrad geen mens Nederlands kon spreken. Het leek er saai, en bovendien werd het donker. En koud.

    ‘Ik zou eigenlijk liever in Griekenland of zo zijn’ bekende Anne na een tijdje.

    ‘Ja,’ zuchtte Prieeltje. ‘Of Tenerife!’

    Helaas, Vindigrad leek in de verste verten niet op Tenerife.

    Ze wandelden nog even door, en de paar Russen die ze onderweg tegenkwamen liepen gehaast weg zodra ze de twee vrouwen zagen. Vindigrad was maar een klein dorp, en het was duidelijk dat de bewoners het niet gewend waren vreemdelingen te zien. Ze voelden zich niet erg welkom.

    Uiteindelijk gingen Anne en Prieeltje zuchtend op een bankje in het plaatselijke park zitten. De streek was zo achtergebleven dat niemand er de moeite genomen had een oud standbeeld van Lenin weg te halen.Lusteloos lieten de tovenares en de prinses hun blik rusten op het standbeeld. Tot een groepje geagiteerde mannen het park kwam binnenlopen.

    ‘Hier is nog niemand aan het protesteren!’ riep er een.

    De mededeling werd op gejuich onthaald, en de mannen marcheerden verder naar binnen. Het duurde even voor ze merkten dat er twee mensen op het bankje zaten.

    ‘Eh, goedenavond’ wenste een van de mannen. ‘Zijn jullie aan het protesteren?’

    Prieeltje en Anne keken elkaar verbaasd aan. ‘Nee hoor’ zeiden ze in koor. Anne vroeg: ‘Zou dat geen belediging van de Russische president zijn?’

    De man haalde zijn schouders op. ‘De Russische president kan ons niets schelen. Geen enkele president kan ons nog iets schelen. We hebben tot in het uiterste noorden van Europa moeten reizen om een plek te vinden waar nog geen protest was, maar nu is het zo ver. Op dit moment, op deze plek, zeggen wij: wij zijn de gele pyjama’s, en wij pikken het niet langer!’

    Er klonken hoerakreten op uit het groepje, waarvan de leden nu plots erg druk werden met ritselende zakjes van Primark en Albert Heijn. Ze haalden allemaal een knalgele pyjama tevoorschijn, die ze over hun dikke winterjassen trokken. Het effect was uiterst opmerkelijk, ‘t was alleen jammer dat alleen Prieeltje en Anne er waren om het te zien.

    ‘Wij pikken het niet langer!’ riep de ene man nog eens. Waarop een andere: ‘Het moet stoppen!’ Nummer drie: ‘Het heeft lang genoeg geduurd!’ De vierde: ‘Verandering, nu!’

    Prieeltje boog zich naar Anne. ‘Weet jíj eigenlijk wat ze niet langer pikken?’

    #21297

    pluk
    Participant
    Topic Starter

    “Geen idee” zei Anne “Maar wat wel handig is: ze komen dus blijkbaar uit zuid Europa en ze spreken bovendien iets wat ik wel versta. Misschien weten ze de weg naar huis ook, dan kunnen we mooi acher hen aan!”
    Prieeltje vond het een prima idee. Maar toen hadden ze nog niet in de gaten dat de gele pyjama’s een goed uithoudingsvermogen hadden, en van plan waren midden in het dorp te blijven staan tot hun wensen ingewilligd waren. Die avond werden er met kleden provisorische tenten gemaakt. Toen Prieeltje en Anne aangaven dat ze het helemaal met de pyjama’s eens waren mochten ze er bij in een tent, wat een klein beetje behaaglijker was dan buiten slapen. “Maar” zei zei de dame die hen binnen liet “jullie moeten ook een gele pyjama aan, anders tellen jullie niet mee voor de opkomst. Dus morgen eentje kopen”.
    De volgende ochtend gingen de gele pyjama’s verder met protesteren. Prieeltje en Anne gingen op zoek naar een winkel waar je pyjama’s kon kopen. Dat viel niet mee in het dorp. Het leek er wel op of de mensen in het dorp alleen leefden op gebed, drank en diesel, want het enige wat ze vonden waren een kerk met een ui op het dak, een cafe met een drankwinkeltje er bij en een tankstation dat ook diende als garage.
    Toen ze moe en koud waren wilden ze het eerst op gaan geven, tot Prieeltje een ingeving had. Ze gingen terug naar de mensen met pyjama’s, en Prieeltje legde uit “De mensen in het dorp hier lijken wel arm te zijn. Ze hebben alleen drank en diezel” [voor het gemak sloeg ze de kerk even over] “Misschien willen ze wel mee protesteren, maar dan moeten we het hen uitleggen en vertellen dat ze gele pyjama’s aan moeten. Wij spreken alleen geen Russisch”.
    Alle demonstranten waren direct enthousiast en wilden bij de huizen gaan aanbellen, tot eentje opmerkte dat hij ook geen Russisch kon. Maar het bleek dat er tussen de demonstranten ook een oud valutahandelaar zat, die vooral handelde tussen de dollar en de roebel. Logischerwijs was hij falliet gegaan en nu demonstreerde hij mee. Maar hij sprak nog Russisch.
    Alle demonstranten werd verteld hoe ze de dorpelingen uit moesten nodigen voor die middag 15:00 u, in het Russich. En toen het zo ver was stond de valutahandelaar op een omgekeerd sinaasappelkistje en hij sprak de dorpelingen toe. De andere mensen met gele pyjama’s, plus de princes en heks keken geinteresseerd toe. De ex-valutahandelaar praatte met grote gebaren en elke keer als hij zijn armen wijduit spreidde en iets riep stampten de dorpelingen op de grond en joelden instemmend.
    “Wat zou hij nou allemaal vertellen?” vroeg Prieeltje zich af.
    Veel tijd om daarover na te denken hadden ze niet meer, want de ex-valutahandelaar hield op met praten, de dorpelingen stonden op, joelden en verdwenen snel in hun huizen. “En nu?” wilde alle demonstranten weten “pyjama’s maken!” zei de ex-valutahandelaar trots. Prieeltje en Anne renden op het eerste beste huis af, klopten aan en werden binnengelaten door een vrouw met een lap gele stof over haar arm. Ze gebaarden dat zij ook een gele pyjama nodig hadden en nog voor de middag om was hadden alle dorpelingen en Prieeltje en Anne een gele pyjama aan.
    Het werd al donker en de demonstranten maakten zich op voor de nacht. De dorpelingen haalden kleden tevoorschijn en hingen die op om nog meer tenten te maken, zodat zij ook konden slapen. Want thuis slapen kon niet meer natuurlijk, nu ze ook demonstranten waren.

    #21302

    vlaamsevink
    Participant

    Het werd een erg gezellige nacht, zo samen met alle demonstranten in het park. Anne en Prieeltje hadden wel de indruk dat iedereen zo’n beetje voor z’n eigen problemen demonstreerde, maar zolang je dat niet van elkaar merkte was er natuurlijk niets aan de hand. Het hielp ook wel dat de meeste Zuid-Europeanen en Russen elkaar niet verstonden, dan wisten ze al helemáál niet wat de ander niet vond kunnen.

    Toen Prieeltje en Anne de volgende ochtend wakker werden, was een aantal demonstranten al druk in de weer. Ze hieven vuisten, zwaaiden met borden en spandoeken en keken erg grimmig. Een paar Russen wilden iets vernielen, maar hun collega’s wezen hen erop dat het een beetje dom was om je eigen park toe te takelen. De ondernemende Russen zagen daar de logica van in en gingen dan maar verder met grimmig kijken. Dat konden ze heel erg goed, en daar had niemand iets tegen.

    Rond de middag werd duidelijk dat niet iedereen voldoende eten, drinken en schoon ondergoed had meegebracht om langer dan een nacht te kamperen. Je kon hen dat gebrek aan Nederlands inzicht niet kwalijk nemen; de meesten van hen hadden het geld niet om jaarlijks twee weken met de Citroen naar Frankrijk te trekken. Gelukkig waren ze vlak bij huis – ‘in je eigen dorp protesteren is echt heel erg handig’, vond iemand – en dus werd besloten even een demonstratiestop in te lassen om wat boterhammen en onderlijfjes op te halen.

    ‘Toch een stuk rustiger’ zei Prieeltje, toen minstens de helft van de Russen even verdwenen was. ‘Als ze even wegblijven dan kunnen we wat energie tanken. Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik ben helemaal het contact met mezelf kwijt en zo kan ik echt niet lang meer in m’n kracht blijven staan.’

    Helaas, de Russen stonden er al snel weer, en ze waren drukker dan ooit. Ze gebaarden heviger dan ze tot dan toe gedaan hadden, en ze riepen ook een stuk harder. Anne liep naar die ene Zuid-Europeaan die een beetje Russisch sprak en vroeg hem wat er aan de hand was.

    #21307

    pluk
    Participant
    Topic Starter

    “De pizzabezorgdienst wat niet beschikbaar” legde deze uit. “Jullie zijn misschien gewend aan een bammetje tussen de middag, maar Russen eten graag warm. En als je met zuid-europeanen demonstreert, kan je zo veel pizza’s eten als je wilt, zo was de verwachting. Nu heeft iedereen gebeld met de lokale pizzeria Casa Napolitana, maar iedereen kreeg bezettoon. Een paar kwamen er wel door, maar zij kregen te horen dat de geen pizza’s bezorgd konden worden in verband met iets van demonstraties ofzo, niet genoeg personeel aanwezig en wegen geblokkeerd, en dan werd er opgehangen! Kan je nagaan, wat een puinhoop het ook is hier, de politiek moet er nodig iets aan doen. Hoe kan het nou zo zijn dat er in een dorp als dit geen persoon te vinden is voor klussen als pizzabezorgen? Desnoods nemen ze wat west-europeanen aan. En dan: wegen geblokkeerd! Wat een wanbestuur! Ik snap wel dat ze allemaal boos zijn, ik ben ook boos!” En hij liep zwaaiend met twee vuisten weg.

Viewing 25 posts - 451 through 475 (of 484 total)

You must be logged in to reply to this topic.