kinderen

Bespiegelingen

Thanks to Brigitte Tohm

Op de valreep van dit jaar toch nog een blog.
Dat is dus één van mijn goede voornemens voor 2018, vaker iets van me laten horen.

Aan het einde van het jaar kom je er niet onderuit om terug te kijken op het afgelopen jaar.
En jeetje, wat is er dit jaar veel veranderd! Nog sterker; aan het begin van dit jaar hadden we zelfs nog geen idee dat alles wat er de afgelopen maanden gebeurd is ons te wachten stond.
Wie had gedacht dat ons leven deze wending zou nemen?
Natuurlijk waren we al jaren bezig met de adoptieprocedure maar het is niet zo dat je duidelijkheid hebt wanneer er een match komt. Uiteindelijk is het dit jaar nog heel snel gegaan.
Wanneer je de hele procedure doorlopen hebt en op de wachtlijst komt als wensouder is het nog steeds maar afwachten wanneer er een match gevonden wordt. Ze kijken natuurlijk altijd vanuit het kind; welke ouders zouden de beste match zijn?

Maar goed, feit blijft dat we aan het begin van het jaar geen idee hadden dat dit ons nu al te wachten stond.
En wat is ons leven veranderd! Deze zomer kwam het hele proces ineens in een stroomversnelling en voor we het wisten zaten we in het vliegtuig naar Amerika.
Dat proces hebben jullie kunnen volgen, het vervolg liet wat te wensen over, voor wat betreft dat jullie het konden volgen. Er is veel gebeurd en toch ook niet.

In de afgelopen drie maanden leerden we onze kinderen kennen. Leerden we wat ouderschap precies inhield. Leerden we hoe we om moeten gaan met drie zwaar beschadigde kinderen, en wonnen we langzaam, stapje voor stapje, hun vertrouwen. Dat vertrouwen is er nog steeds niet helemaal maar ik denk wel dat we kunnen zeggen dat we de afgelopen maanden een fragiele vertrouwsbasis hebben kunnen leggen. We zijn goed op weg.
En na een relatie van vijftien jaar, leerden mijn man en ik ook een hele andere kant van elkaar kennen, we zagen elkaar ineens ook als ouder.
Kleine veranderingen die toch ook heel groot voelden.

Grotere veranderingen ook. Behalve het feit dat er ineens drie kinderen in huis zijn, zijn er veel praktische veranderingen geweest ook. De verbouwing van ons huis, het feit dat ons hele leven nu anders ingedeeld is. Daarbij heb ik ook besloten om volledig te stoppen met werken.
Het is me tijdens de laatste drie maanden duidelijk geworden dat ik thuis nodig ben. Thuis bij de kinderen. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om vanaf volgende week weer in wisselende diensten te gaan werken en de kinderen bij iemand anders onder te brengen voor opvang.
Daarvoor is onze vertrouwensband ook nog te pril. Eerst onze band met de kinderen maar opbouwen en er voor zorgen dat ze ons volledig vertrouwen, voor we de zorg voor hen aan andere mensen toevertrouwen. En dat kan nog wel even duren.

Het zal de nodige aanpassingen vragen (vaarwel yuppenbestaan), maar dat moet dan maar.
Mijn baas was gelukkig erg begripvol en gaf aan dat er altijd de mogelijkheid is om terug te keren, als de tijd rijp is, dus dat is geruststellend.
Nu kan ik dus nog twee dagen genieten van mijn leven als werknemer. Niet dat ik veel gewerkt heb de laatste maanden, maar, vanaf 1 januari, overmorgen, dus, ben ik officieel werkeloos. Ik word huisvrouw.

Het beangstigt me wel, deze keuze. Het scheelt natuurlijk een heleboel inkomen en eerlijk is eerlijk, we zijn niet gewend om heel erg op de financiën te letten. Ik ga er vanuit dat het wel goed komt, maar het is toch een hele stap. Maar ach, we zijn inmiddels natuurlijk al gewend aan grote veranderingen in ons leven dus ook dit moet wel lukken. En de zenuwen horen er natuurlijk bij.
Gelukkig komt dan ook de bevestiging dat dit de juiste keuze is weer heel erg snel, al was het maar de opluchting bij onze oudste dat ze na school gewoon naar huis kan komen en dat ze dan niet alleen is, of dat haar broertje en zusje naar de opvang moeten.

En ach, wat zou 2018 zijn zonder drastische veranderingen he? Het zou maar saai zijn, na het afgelopen jaar.

Dit keer geen anekdote of leuke uitspraak van onze kinderen om mijn blog mee af te sluiten, maar alleen onze allerbeste wensen voor 2018 en het gedicht dat onze oudste uit koos voor onze kerstkaart van dit jaar;

‘May your holidays be happy days,
Filled with love and laughter.
And may each day bring joy your way,
In the year that follows after.”

Bedankt voor de steun tijdens onze reis dit jaar, en hopelijk tot snel in het nieuwe jaar.

You Might Also Like

19 Comments

  1. 1
  2. 2

    Hopelijk zorgt de extra tijd die je krijgt door niet te gaan werken ervoor dat de band met jullie kinderen er alleen maar beter op wordt. Ik lees dat het nog steeds stapje voor stapje de goede kant op gaat, en dat is mooi! Beste wensen voor 2018. 🙂

  3. 3

    Wat een grote beslissing weer, @Tijs. Maar ik weet zeker dat ook deze stap bij zal dragen aan het vertrouwen van de kinderen. Geen woorden maar daden, en dat zien en voelen zij echt wel.

    Ik weet niet wat voor werk je precies deed, maar misschien is het nog een overweging om de extra tijd ook te gebruiken om op een heel andere manier met werk bezig te zijn? Bijvoorbeeld door een paar uurtjes te gaan ZZPen onder schooltijd of door iets nieuws/extra’s te leren? Dat zou kunnen helpen om de stap voor jezelf wat minder groot te laten voelen, misschien toch wat meer financiële armslag te hebben (nu of later), en ook om toch iets van “tijd voor je eigen ding” in te bouwen.

    Ik wens jou, jouw partner en jullie kinderen gezamenlijk een prachtig, liefdevol en geborgen 2018!

  4. 4

    @vlaamsevink ik denk dat het ook inderdaad wel voorzichtig de goede kant op gaat hoor. Het is wennen voor ons en wennen voor de kinderen, maar met hele kleine stapjes komen we er hopelijk wel.

    @nummerzoveel dat is inderdaad een goede tip maar het is in mijn sector niet zo handig om zzper te worden.
    Ik werkte (werk, vandaag ben ik officieel nog in dienst!) als begeleider in de gehandicaptenzorg. Ik was zorgcoordinator maar zou een stap terug doen en weer de begeleiding in gaan.
    En juist dat zie ik niet zitten. Vroege en late diensten, slaapdiensten, dat is allemaal veel te onzeker voor de kinderen. Mijn man werkt inmiddels wel weer en gaat vanaf januari weer gewoon fulltime werken, maar hij ontbijt met ons, gaat werken en is gewoon om zes uur thuis voor het eten. Dat geeft veel meer stabiliteit voor de kinderen dan doe wisselende diensten die ik zou moeten gaan doen.

    Ik ga trouwens wel met een cursus beginnen, maar die is meer gericht op kinderpsychiatrie en specifiek het begeleiden van kinderen met trauma’s. Dat heb ik vroeger ook wel professioneel gedaan, kinderpsychiatrie, maar het is nu echt wel volledig gericht op onze kinderen, hoe ik hen het beste kan begeleiden. Maar goed, ik blijf wel wat bezig in mijn vakgebied zo.

    En wie weet wat de toekomst brengt, ik ga voorlopig nog niet met pensioen en op de lange termijn ga ik vast wel weer werken. Maar nu eerst de kinderen, daarna zien we wel!

  5. 5

    Had je vorige blog even gemist, nu net ook gelezen. Al met al gaan jullie gewoon door op een goede weg volgens mij :good:

    Puberstreken zijn heel gezond, blijkbaar al wel voldoende vertrouwen daarvoor! Aldus mijn leken-psychologie van de koude grond.

    Desgewenst zijn er op het forum al vrekken-/bezuinigingstopics. Heb er redelijk talent voor om daar te schrijven, dus vraag maar raak :mail:

  6. 6
  7. 7

    Die combinatie was natuurlijk ook een deel van de reden dat deze kinderen bij ons geplaatst zijn @nummerzoveel.
    Ik hoop dat ik inderdaad dankzij mijn opleiding de kinderen zo goed mogelijk kan begeleiden, maar dat zal de tijd leren.

    Voorlopig gaat mijn focus dus inderdaad voor honderd procent op de kinderen liggen, al het andere zien we daarna wel weer.

    Fijne jaarwisseling allemaal!
    Wij zitten gewoon rustig op de bank vanavond, alleen mijn schoonmoeder is hier.

  8. 8

    Wat fijn dat het goed gaat @tijs!
    Zo’n eerste periode lijkt me super heftig en al helemaal met drie kinderen. Het is niet dat je er even in kan komen zoals met een baby die nog vooral aan drinken plassen slapen doet.
    Heel veel succes en veel plezier met je gezin!
    En ook een goed 2018 natuurlijk 🙂

  9. 9

    @Tijs, hoe vonden de kinderen de jaarwisseling? Dat gaat er hier vast anders aan toe dan zij gewend zijn? Alhoewel de oliebol ze misschien iets aan donuts doet denken?

    Ik wens jullie voor 2018 heel veel geluk en liefde en de kinderen herstel.

  10. 10

    Tja Pluk maar dat wisten we natuurlijk van tevoren dat het heftig zou worden en niet echt rustig wennen.
    Het is ook soms wel een hele rare situatie. Hoe goed je ook voorbereid bent, uiteindelijk zijn zowel wij als de kinderen er natuurlijk gewoon in gegooid.

    @nummerzoveel; onze jaarwisseling was aan de ene kant goed, aan de andere kant ook wel heel erg heftig, maar dat is wat teveel om hier zo openbaar te bespreken.
    De avond was gezellig, we zijn gewoon thuis gebleven met alleen mijn schoonmoeder die bij ons geweest is. De nacht was wel heel erg zwaar dus, maar ach, de gezellige avond hebben we gehad.

    Nu nog een kleine week vakantie en dan over tot de orde van de dag, zo langzamerhand. Dan gaat mijn man ook weer fulltime werken, dus zal het ook wel weer anders worden.

  11. 11

    Ja dat snap ik @tijs. Je weet dat het heel heftig gaat worden, maar je kan niet voorspellen op welke manier, dus echt goed voorbereiden gaat niet lukken. Je klinkt heel relaxed in al je posts, fijn!

  12. 12

    Dat wisten we ook wel van tevoren inderdaad @pluk, maar dat maakt het niet altijd makkelijk.

    We staan er ook wel relaxed in, maar aan de andere kant probeer ik ook wel dat heftige stuk een beetje uit mijn blogs te houden. Ik vind het heel belangrijk om de privacy van onze kinderen te garanderen. Zij kiezen niet voor deze blogs.
    Op zich ben ik vrij open over de situatie van onze kinderen maar alles wat ik hier schrijf staat natuurlijk voor altijd op internet. Ik vind het belangrijk om daar rekening mee te houden.

    De dossiers van onze kinderen zijn echt heel heftig, ze hebben een zwaar traumatisch verleden en dat weegt echt wel behoorlijk door in ons dagelijks leven.
    Zoals dus vannacht.
    Ik kies er alleen bewust voor om dat stuk niet op internet te slingeren, uit respect voor onze kinderen.

    Dat klinkt trouwens alsof het alleen maar kommer en kwel is en dat is ook niet waar hoor. Het is heel intensief maar het is ook wel een heel mooi proces waar we doorgaan met zijn vijven. En ik kies ervoor vooral die kant te benadrukken!

  13. 13

    @Tijs, ik vind het heel goed dat je jouw grenzen in de gaten houdt en de privacy van jullie kinderen zo goed bewaakt. Het is ook nergens voor nodig dat wij alles weten en het is aan jou om dat te delen waar jij je goed bij voelt.

    Ik denk dat we allemaal zonder details ook wel begrijpen dat er een enorm verdrietig verhaal achter zit en dat het niet alleen gezellig pannenkoeken eten is bij jullie thuis.

    Wel fijn om te lezen dat jullie een mooie avond hebben gehad. En ik hoop dat de zware nacht op een andere manier toch iets positiefs heeft gebracht, bijv door bij te dragen aan de verwerking of het verstevigen van jullie band.

  14. 14

    Dat was het gelukkig ook wel @nummerzoveel.
    Het was heel zwaar, er kwamen vooral bij de oudste heel veel herinneringen naar boven uit haar verleden. Ze heeft me daar die nacht heel gedetailleerd over verteld.
    Dat was voor ons allebei heel erg moeilijk maar het brengt ons wel dichter bij elkaar denk ik. Dus het was zeker wel waardevol.

    Bedankt voor je compliment trouwens! Op zich zijn de meeste mensen in onze omgeving wel op de hoogte van het verleden van onze kinderen, maar zo openbaar op internet… als ze dat ooit willen moet dat hun keuze zijn, niet de mijne.

    En gelukkig zijn er momenten dat we dat ook gewoon doen hoor, gezellig pannenkoeken eten 😉

    • 15

      @Tijs, wat verdrietig voor jullie oudste dat de nare herinneringen juist op deze avond zo sterk naar boven kwamen. Maar tegelijk ook heel bijzonder dat zij jou (nu al!) zo in vertrouwen kan en wil nemen. Het lijkt me verschrikkelijk om zoveel verdriet van dierbaren te moeten horen, en tegelijk ook zo mooi dat zij zich nu al zo veilig bij jou voelt. Het ontroerd me enorm.

  15. 16

    Dat vond ik ook heel bijzonder @nummerzoveel, dat ze me zoveel in detail verteld heeft.
    Ik ben echt enorm dankbaar dat ze me al zo ver vertrouwt, blijkbaar. Wie weet ligt er dan inderdaad toch een basis voor wat hopelijk een vertrouwensband wordt.

    En het klopt inderdaad dat het ook heel zwaar is. Ik ken natuurlijk hun dossier en hun verleden, maar om alles vanuit haar herinneringen te horen, dat is echt moeilijk. We zouden de kinderen er zo graag van overtuigen dat alles nu wel in orde is en dat ze het verleden los kunnen laten, maar het is uiteraard niet zo makkelijk.
    Het zal wel heel erg veel tijd kosten voor de kinderen echt leren dat het goed is en dat ze als het ware eindelijk kunnen ontspannen. Maar goed, ze hebben daar de rest van hun leven de tijd voor, als het uiteindelijk maar goed komt.

  16. 17

    @Tijs, die basis is er denk ik zeker, want anders had je dat gesprek niet gevoerd. Maar dat het hartverscheurend is, zelfs als je “het verhaal” al kent, dat kan ik me heel goed indenken. Daarom hierbij een hele dikke virtuele knuffel voor jou.

  17. 18

    Hele kleine stapjes en soms ook een stap achteruit. Maar zolang er beweging is kan je stapjes maken.
    Zo verdrietig wat je kinderen mee hebben moeten maken maar alles wat wordt uitgesproken kan besproken worden…
    En alles wat besproken kan worden hoeft dan niet meer diep van binnen te sluimeren bij je kinderen.
    Verwerken is een jarenlange weg, als dat überhaupt tot de opties behoort. Er mee leren leven zou al een heel mooi streven kunnen zijn.
    Op afstand denk ik dat jullie er geweldig mee omgaan!!
    Tot slot wil ik nog wel even vermelden dat ik denk dat je een geweldige huisvrouw zult zijn 😉

  18. 19

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>