kinderen

Buitenlandadoptie – the road ahead

man thinking

Ik was bezig met het schrijven van een leuk, gezellig stukje over onze aanstaande adoptie.
Over hoe mijn man en ik ons huis aan het veranderen zijn, van een, zoals mijn zus zo mooi zegt, yuppenhuis naar een kindvriendelijke woning. Onze trip naar Ikea om de trotse eigenaars te worden van drie heuse kinderkamers.

Maar eerlijk gezegd? Ik was vanmiddag nog eens bezig met het doornemen van de dossiers van onze kinderen, en ik heb eigenlijk even geen zin meer in gezellige stukjes. Dat leuke, gezellige stukje komt er nog wel, maar niet vandaag.
De waarheid is dat deze adoptie helemaal niet zo gezellig gaat zijn. Het doornemen van de dossiermappen maakt dat nog maar eens goed duidelijk.
Toen wij, jaren geleden, besloten dat we een kind wilden adopteren hadden wij net als de meeste wensouders, een standaard beeld voor ogen. We zouden dan ergens een leuk, schattig baby’tje uit het buitenland adopteren, dat zou dan één van onze achternamen dragen en we zouden het opvoeden alsof het ons biologische kind was.

Gaandeweg bleek dat dat helemaal niet de meest realistische aanpak was. Jaren en jaren wachten op zo’n baby, terwijl er zoveel oudere kinderen zitten te wachten. Kinderen die van pleeggezin naar pleeggezin gesleurd worden, of van tehuis naar tehuis. Kinderen die geen enkele vaste basis hebben om op terug te vallen.
Zoals ik al in mijn vorige blog beschreef viel om die reden dus de keuze op een ouder kind, en daarna op meerdere kinderen, omdat die het moeilijkst te plaatsen zijn.
Na heel veel onderzoeken en bemiddeling kwam er dus een match uit en kregen we de vraag of wij dit trio wilden adopteren. We kregen toen nog erg summiere informatie, de geslachten en leeftijden van de kinderen en dat ze een ‘traumatisch verleden’ hebben.
Wij bleken te zijn benaderd voor deze plaatsing vanwege mijn professionele ervaring met kinder- en jeugdpsychiatrie. We hebben er echt wel even over na moeten denken, want hey, een trio, en dan ook nog met een traumatisch verleden, dat is niet niks.

Uiteindelijk bleek het heel simpel te zijn; uit gesprekken met de sociaal werker bleek dat deze adoptie voor ons trio echt wel een soort laatste kans was, als deze plaatsing niet door ging zouden er voor de kinderen niet veel alternatieven meer zijn. Wij zijn hun laatste kans op een echt, definitief thuis. Vanaf dat moment voelden mijn man en ik ons allebei al veel te verantwoordelijk voor de kinderen om nog nee te zeggen. We hebben dus toegezegd en toen pas kregen we de volledige dossiers van de kinderen onder ogen. Het is een understatement om te zeggen dat we er slecht van geslapen hebben. We zijn er kapot van.
Het zorgt er wel voor dat we zeker weten dat we de juiste beslissing maken, wij moeten er wel zijn voor deze kinderen. We moeten ze een stabiele basis gaan geven, een thuisbasis en liefde, en alles wat ze zo lang hebben moeten missen. Wat ze nooit gehad hebben.
Het liefste zouden we morgen naar Amerika vliegen, de kinderen in onze armen en in ons hart sluiten en ze mee naar huis nemen, maar zo simpel ligt het natuurlijk niet. Er moeten voorbereidingen getroffen worden. We moeten zorgen dat we ze goed op kunnen vangen en vooral zorgen dat de overgang zo vloeiend mogelijk verloopt.

Mijn werkgever is gelukkig heel flexibel. Ik heb extra vakantiedagen opgebouwd en mag er daarnaast onbetaald verlof achteraan plakken zodat ik er drie maanden tussenuit kan. Daarna ga ik fors minder werken. Mijn man is nu bezig met het afronden van een groot project op zijn werk, als dat klaar is kan hij een maand vakantie opnemen en er hopelijk nog een week of twee aan vast plakken. De intentie is om een maand naar Amerika te gaan en dan met de kinderen terug te komen. Als het goed is vertrekken we volgende maand.

En dan maar hopen dat het goed gaat. Dat de kinderen kunnen aarden hier. Dat ze zich eindelijk veilig durven voelen. Dat ze hier hun plekje gaan vinden. Dat wij ze inderdaad goed genoeg kunnen begeleiden en dat ze hun trauma’s niet achter zich kunnen laten, want dat gaat nooit lukken, maar het wel een plaatsje kunnen geven en toch nog een normaal leven op kunnen bouwen.
Zijn wij daar wel de geschikte mensen voor? Kunnen we dat? Ik weet het niet. Ik hoop het, maar soms slaat de twijfel en de onzekerheid keihard toe. Dan denk ik, waar beginnen we aan en wie zijn wij eigenlijk om te denken dat we dit gaan kunnen? Dat wij zomaar die kinderen mee gaan nemen naar het verre Nederland, en alles wel even zullen fixen. Natuurlijk gaat dat nooit lukken.
Op andere momenten sta ik er sterker in. Omdat ik weet dat we er alles aan gaan doen om dit te laten werken. Niet eens meer zozeer voor onszelf, maar voor de kinderen. Ze verdienen het zo.

We staan nu zo mijlenver af van de gedachte waarmee we ooit aan de adoptieprocedure begonnen.
Staan we daardoor minder achter deze keuze? Absoluut niet, maar het is er niet makkelijker op geworden.
En daar zit ik dan, met wat een gezellig stukje over mijn huis en de Ikea had moeten worden. Met een rotgevoel om wat die drie kinderen op deze leeftijd allemaal mee hebben moeten maken. Met een knoop in mijn maag die er al zit sinds in die dossiers onder ogen gekregen heb. En voelt het gewoon even allemaal niet zo gezellig.
Dus dat gezellige stukje houden jullie te goed, dat schrijf ik morgen, beloofd!

You Might Also Like

14 Comments

  1. 1

    Juist fijn, zo’n realistisch stukje. Het zijn immers echte kinderen, geen Ikea-bouwdozen. Het maakt ook dat ik me betrokken voel, iets wat ik niet heb bij een kijk-ons-nou-hippe-ouders-van-unieke-wondertjes-zijn-blog. Ik wens jullie alle goeds. En laat weten als ik als lezer ook iets nuttigs kan doen. (Sjablonen met konijnen op een muur verven, weet ik het…)

  2. 2
  3. 3

    Bedankt voor jullie reacties! Meelezer, dat beseffen wij inderdaad maar al te goed, dat het echte kinderen met echte problemen zijn. We weten dat het geen romantisch sprookje gaat worden. Maar we hopen dat de kinderen uiteindelijk, als ze volwassen zijn, kunnen zeggen dat ze bij ons hun plekje gevonden hebben.

    Peace, leuk dat jullie ook geadopteerd hebben! Hebben jullie beide kinderen ook tegelijk geadopteerd? En toen ze heel klein waren of ook op latere leeftijd?

    • 4

      @Tijs, twee tegelijk inderdaad. 6 en 4 waren ze. We hadden van tevoren nooit dat rozewolkmetvioolmuziek-gevoel. Waren erop voorbereid dat het pittig zou kunnen worden. En precies wat jij zegt: we hoopten dat ze, als ze volwassen waren, zouden kunnen zeggen dat ze hun plekje gevonden hadden… En ook af en toe de twijfel: kunnen wij dit wel?

      Ze zijn nu 4,5 jaar bij ons en het gaat enorm goed, al heeft de adoptie en alles daarvoor natuurlijk sporen achtergelaten. Het is onvoorstelbaar wat sommige kinderen op jonge leeftijd allemaal al moeten doormaken. Ik kan daar nog steeds heel verdrietig van worden.

  4. 5

    Peace, ik wilde jou al attenderen maar ik zie dat je de weg zelf al gevonden hebt 😉

    Tijs, zo’n realistische blog is alleen maar goed, geen roze wolk gebeuren.

  5. 6
  6. 7

    Ook hier veel bewondering voor jullie. De komst van een kind is al een enorme verandering laat staan drie kinderen ineens.
    Dat je ervaring met kinder- en jeugdpsychiatrie hebt is natuurlijk hartstikke mooi in deze situatie maar hopelijk kun je je in de eerste plaats “gewoon” vader(s) zijn.
    Ik volg jullie zeker!

  7. 8

    Jeetje, wat een reacties! Dat had ik niet verwacht. En ik twijfelde of ik deze blog wel zou plaatsen of dat ik hem niet beter voor mezelf kon houden.

    @peace; waar komen jullie kinderen vandaan? Wij zitten ook niet op een roze wolk, verre van. Deze keuze hebben we heel bewust gemaakt, inderdaad met de wetenschap dat het waarschijnlijk heel zwaar gaat worden. Ook ‘onze’ kinderen hebben al heel erg veel meegemaakt en hebben echt een heel zwaar traumatisch verleden. Ik verwacht ook wel dat het heftig wordt, want dat is niet iets wat je zomaar even met de mantel der liefde bedekt en klaar. Hoe graag we dat ook zouden willen.
    En natuurlijk zijn de kinderen die wij adopteren een stuk ouder. We slaan de luiers over en beginnen gelijk met een brugklasser 😉
    Ach, ik weet voorlopig gewoon nog niet hoe het gaat lopen. De tijd zal het leren.

    Het is daarom ook dat ik mijn professionele verleden er bij haalde. Natuurlijk wil ik in de eerste plaats vader zijn maar het is wel ook met mijn achtergrond in gedachen dat ze bij ons geplaatst worden. In de hoop dat ik misschien, naast dat ik gewoon vader ben straks, iets meer kennis in huis heb om de kinderen, vooral de oudste twee, op de juiste manier te begeleiden.

    Ik moet zeggen dat jullie reacties echt wel heel hartverwarmend zijn om te lezen, zoveel medeleven is echt heel fijn!

    En nu ga ik mijn vrije middag besteden aan het in elkaar schroeven van drie slaapkamers! Daarover later meer, dat is ook op zijn minst een blog waard.
    Bedankt voor jullie lieve reacties!

  8. 9

    Pfffft, het lijkt me voor die kinderen ook wat hoor. Van hot naar her gesleept en dan nu ineens naar de andere kant van de wereld. Maar misschien is dat laatste juist ook wel goed, helemaal weg uit Amerika met deszelfs pleegouder- en tehuisellende en ergens anders helemaal opnieuw beginnen. Ik denk dat je al een heel end komt als je die arme kinders duidelijk weet te maken dat het voor jullie net zo spannend is als voor hun, dat schept eerder een band dan het voorspiegelen van een paradijs denk ik.

    En hoe dan ook, ik had het al eens gezegd maar ik vind jullie ware helden. Een leuk onbevlekt babytje adopteren is werkelijk een eitje in vergelijking met wat jullie gaan doen. Knuffels :heart:

  9. 10

    poeh…

    Ik vind het een beetje dubbel.

    Nee, dat is niet waar. Ik vind het prachtig. Meer dan dat, om verschillende redenen

    Maar als (stief) ouder van een kind met een knal van een hechtingsstoornis.. poeh hey.
    Ik lees wel dat je ( denk ik ? ) daar ook ervaring mee hebt.

    Ach, weet je, ik geef je gewoon een virituele ferme handdruk ( ik doe niet aan kusjes enzo 😉 ) en een fikse klap op je schouder. En hoop er het allerbeste van !
    Echt waar.
    Ik ga je volgen hier op SW !

  10. 11

    Lady-voldemort, dat is ook zeker iets wat wij zelfs nu al, tijdens dat Skype gesprek, naar de kinderen toe geuit hebben. Dat het voor ons net zo spannend is en dat het iets is waar we ons allemaal aan aan moeten gaan passen.
    We hopen inderdaad dat het een nieuwe, definitieve start gaat zijn voor de kinderen. Wat ons betreft zitten ze aan ons vast.

    Borodini, bedankt! Het gaat inderdaad heftig worden maar ik hoop dat we er onze weg wel in gaan vinden. Het wordt vast zwaar maar ik hoop dat mijn ervaring inderdaad gaat helpen. We zullen het zien!

  11. 12

    @tijs, uit een Afrikaans land. Door de jaren heen hebben we veel vrienden gekregen die ook geadopteerd hebben. Soms met heel heftige dossiers en een prima hechting (ook oudere kinderen). Of juist andersom. Ik denk dat jouw ervaring zéker een grote pre is, net als het feit dat je je terdege bewust bent van het feit dat het wel eens pittig kan worden.

  12. 13

    Ik lees dit stukje nu pas (wel al de latere bijdragen gelezen). Vind dat jullie er heel mooi tegenover staan, en ‘bang’ zijn voor de vraag of je het wel zal aankunnen, of je er goed aan doet etc. is volgens mij niet echt nodig. Omdat je heel realistisch overkomt qua verwachtingen, en omdat de situatie die jullie strakjes kunnen bieden sowieso veel beter zal zijn dan wat die kinderen nu hebben.

    Wat me verbaast is dat het blijkbaar zó moeilijk is om deze kinderen te plaatsen dat de mooiste optie een koppen aan de andere kant van de grote plas is. Kunnen jullie niks aan doen en het enthousiasme is er niet minder om, maar het zet je wel even aan het denken als het tot je doordringt dat zelfs bij die honderden miljoenen Amerikaanse gezinnen niet de ideale thuis gevonden kon worden. Maar goed voor jullie natuurlijk!

  13. 14

    Het probleem is dat oudere kinderen heel moeilijk te plaatsen zijn Vlaamsevink. Daar komt bij dat oudere kinderen vaak siblings hebben waar ze een goede band mee hebben. De meeste mensen die adopteren willen een schattig klein baby’tje. En zeker geen meerdere oudere kinderen met een problematisch verleden. Daarom blijven zoveel kinderen zoals ons trio in pleegzorg en tehuizen zitten … Triest, maar de harde waarheid.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>