kinderen

De grote verbouwing #2 – het vervolg

Man assembling furniture at home on the floor, hand with screwdriver

Op het moment dat jullie dit lezen zitten wij in Amerika en hebben wij waarschijnlijk onze kinderen voor het eerst ontmoet. Ik ga mijn uiterste best doen om daar vandaan een update te geven, maar voorlopig moeten jullie het doen met een stukje wat ik geschreven heb kort voor we vertrokken. Zodra het me lukt beloof ik jullie een nieuwe blog!

Het kostte wat tijd en energie maar eindelijk hadden we toch de slaapkamers van de kinderen volledig leeg en de meubeltjes uitgezocht.
Omdat we niet alles ineens mee naar huis kregen was het wachten op de levering van de spullen.

En eindelijk! Vorige week kwam er een gigantische vrachtauto van Ikea voor rijden met voor een enorme hoeveelheid meubelen er in. Ik had al eens laten vallen dat we in een appartement op de hoogste etage wonen, dus dat maakte alles natuurlijk een stuk gemakkelijker. Vooral omdat we maar een heel klein personenliftje hebben maar alles wel met de lift naar boven moest, want met een stapel meubelen op je rug de trap op naar de vierde verdieping is nu ook niet direct praktisch.
Dat was dus nog een hele heisa, want alles moest echt in minstens tien keer naar boven.
Ik wil dan ook niet weten wat de onderbuurvrouw inmiddels van ons denkt want die zijn we zeker vier keer tegen gekomen als de liftdeur open ging en zij ons, gewapend met rollator en handtashondje, met open mond aan stond te staren. Na de derde keer begonnen we er lichtelijk de slappe lach van de krijgen, maar gelukkig kon de buurvrouw er ook om lachen.

Na een halve dag uitladen zaten we met een huis vol kartonnen dozen.
Op zich geen probleem, al die dozen pasten zelfs in één kamer, maar het is de bedoeling dat we al die dozen omtoveren in meubels.
En dat kon best eens avontuurlijk worden, twee homo’s die een complete inboedel in elkaar moeten schroeven. Gelukkig roep ik altijd dat mijn man technisch is (hij zit in de IT) dus ik vond het een prima plan dat hij het even op zou lossen. Ondertussen zou ik dan wel koffie zetten ofzo.

Jammer genoeg was mijn man het daar niet mee eens en was het plan toch echt wel dat we dat samen zouden doen. Het leek me echter toch verstandig om eerst koffie te zetten, terwijl mijn man al een deel van de bouwpakketten naar de juiste kamers verhuisde. En voor ik het wist zaten we daar, omringd door kartonnen dozen, stapels plankjes en schroefjes, heel veel schroefjes. En dat zijn dan nog alleen de onderdelen waarvan ik de naam ken. Ringetjes, plugjes, speciale Ikea-bevestigsystemen, in elk geval, het lag allemaal netjes geordend uitgestald.
Het enige lichtpuntje wat ik op dat moment zag was dat ik gelukkig vroeger veel met Lego gespeeld heb. En zo’n Ikea-handleiding doet toch wel veel denken aan de boekjes die er vroeger bij de Lego zaten, dus dat moet lukken.

Onder toeziend oog van de poes, die meewarig met haar hoofd leek te schudden, en gewapend met een eerste kop koffie, zijn we er dan toch maar aan begonnen.
Mijn Lego-verleden bleek te helpen want de stapels planken en schroefjes veranderden stukje bij beetje in kasten, bedden en bureaus. Zo moeilijk is het niet!
Toen bleek dat het allemaal geen fiasco zou worden verloor zelfs de poes haar interesse en besloot te verhuizen naar betere oorden. In een hoekje van een kartonnen doos besloot ze aan haar schoonheidsslaapje te beginnen.
En dus; tegen het eind van de middag, evenveel uren als liters koffie verder, bekeken we ons werk en concludeerden we dat we dat niet slecht gedaan hadden. Een aanzienlijk deel van de meubels stond al in elkaar.

In de loop van de volgende paar dagen kregen we het voor elkaar om de overige meubels in elkaar en op zijn plaats te zetten en uiteindelijk kregen de slaapkamers echt vorm. Een heel raar idee, ons huis wat in een paar weken volledig veranderde in een eensgezinswoning.
In die slaapkamers staan maakt het ook ineens heel echt. Binnenkort liggen in die bedden drie kinderen te slapen!

Nadat de kamers volledig afgewerkt en klaar waren brak ons laatste weekend voor vertrek aan.
En we beseften ons heel goed dat dit ook ons laatste weekend samen zou zijn. Als kinderloos stel.
Mijn man kwam op het idee om van dat laatste weekend ook echt nog bewust te genieten en er samen even tussenuit te gaan. En dus vlogen we ons laatste weekend samen naar Londen, waar we een aantal jaar gewoond hebben.
Heerlijk om even weg te zijn van alle spanning, van al het regelwerk en alle onzekerheden over of het wel allemaal goed gaat komen.

We hebben een heerlijk weekend gehad, bewust genoten van elkaars gezelschap en wat is het mooi om daar op deze manier bewust de tijd voor te kunnen nemen. Bewust te genieten van de tijd en aandacht die je nu nog voor elkaar hebt, want dat zal vast helemaal anders worden. En hoewel we enorm bewust genoten hebben van die tijd samen; na dit laatste weekend zijn we klaar voor een hele nieuwe fase in ons leven.
Deze week hebben we nog om de laatste dingen te regelen, lopende zaken op ons werk af te ronden. En dan rest ons alleen nog het grote avontuur; onze reis naar Amerika, de ontmoeting met ‘onze’ kinderen en dan hopelijk terugkeren als gezin.
Ik beloof dan ook plechtig dat mijn volgende blog daar over zal gaan!

You Might Also Like

2 Comments

  1. 1
  2. 2

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>