kinderen

De laatste loodjes!

Close up of unrecognizable man at home sitting on sofa using smart watch, rear view

En dan, na een procedure van járen en een voorbereidingsperiode van een heleboel weken, sta je ineens op het punt om te vertrekken. Om naar de andere kant van de wereld te vliegen om je adoptiekinderen op te halen. Nu we echt vlak voor onze reis staan kan ik niet eens goed uitleggen hoe dat voelt, het idee dat we over 48 uur onderweg zijn naar een compleet ander leven en dat we, als we terug komen, met zijn vijven zijn.
Sterker nog; over 48 uur zijn we waarschijnlijk al geland in Amerika.

Onze koffers zijn gepakt, op de laatste dingen na.
Mijn man is in principe klaar met werken. Hij gaat morgen misschien nog een paar kleine dingetjes afronden maar hij heeft nu vakantie. Ik moet morgen nog een halve dienst werken en dan zit het er voor mij ook op. Voor de rest van het jaar!
Dat is een hele gekke gedachte, ik ben er zeker drie maanden tussenuit van mijn werk straks en als ik het nodig vind voor de kinderen blijf ik nog langer thuis.
Omdat ik in principe stop in mijn huidige functie neem ik morgen ook afscheid op mijn werk. Ik werk in de gehandicaptenzorg op een woongroep en het is na die drie maanden niet zeker dat ik op mijn vertrouwde groep terug kom. Gekke gedachte nummer twee is dat alweer, want ik werk al jaren op dezelfde groep, met dezelfde cliënten.
Het is natuurlijk voor het goede doel en ik moet nu volledig voor onze adoptiekinderen kiezen, maar toch is het een heel raar idee.

We hebben de slaapkamers van de kinderen klaar, alles geregeld wat we moeten regelen, alle opvang voor de kinderen voor bij terugkomst paraat staan, scholen alvast geregeld, je kunt het zo gek niet bedenken of er is aan gedacht.
Alles staat klaar voor de komst van de kinderen. Zelfs hun bedden zijn al opgemaakt, ze kunnen in principe elk moment binnen wandelen.
En dan realiseer ik me des te meer; we staan op het punt dat we écht bijna vertrekken.

Nu dacht ik dus dat het allemaal wel rust zou geven, dat idee dat alles klaar is en we eigenlijk alles voorbereid hebben, maar niets is minder waar. Ik ben compleet aan het doordraaien.
Naast een soort extreme drang om alles nog eens tien keer te checken (mijn man lacht me uit en zegt dat ik nesteldrang heb) krijg ik ook ineens een enorme koudwatervrees. Dat gevoel wat ik in een vorige blog al beschreef. Die molen in mijn hoofd die maar blijft draaien en die er voor zorgt dat ik me continue afvraag, kunnen we dit wel, doen we hier wel goed aan?
Ik hoor van mensen met kinderen in mijn omgeving dat dat vrij normaal is, dat zij dat zonder uitzondering ook hadden voor ze een biologisch kind kregen. Dat zij ook die angst hadden dat het allemaal tegen zou vallen, dat het niet goed zou gaan, dat ze dingen verkeerd zouden doen.

Het zal wel normaal zijn inderdaad, maar ik word er wel horendol van.

Afgelopen week was het al zo gek dat ik ‘s ochtends naar mijn werk vertrokken ben met knallende ruzie thuis, terwijl mijn man en ik eigenlijk nooit ruzie hebben. En waar ging de ruzie over? Over de vraag wie er na zijn werk naar de winkel moest gaan voor de boodschappen voor die avond. En daar stonden we dan om 6 uur ‘s ochtends in de keuken ruzie om te maken. Om de boodschappen. Logisch toch?
Het ging natuurlijk nergens over, en we beseffen gelukkig allebei dat het gewoon de spanning is. Dat we allebei op zijn van de zenuwen als we nadenken over wat er nog gaat komen. Gelukkig weten we dat dus allebei en nemen we het elkaar niet kwalijk. Maar toch, ik zal zo blij zijn als alles achter de rug is. Als we in elk geval kunnen vertrekken naar Amerika. Of misschien ben ik pas weer relaxed als we weer terug in Nederland zijn, met de kinderen.

Volgens mij had ik beter kunnen zorgen dat we minder goed voorbereid waren. Dat ik nu nog koffers in moest pakken, bedden op moest maken, misschien zelfs meubels in elkaar moest zetten. Dan had ik wat te doen gehad en moest mijn man het niet ontgelden.
Maar helaas, alles klaar, alles ingepakt.
Nog een halve dag werken. Nog 48 uur voor we in Amerika zijn.

En dus stress ik nog even verder.
De laatste loodjes wegen in dit geval toch echt wel zwaar!

You Might Also Like

10 Comments

  1. 1

    Die koudwatervrees is echt, echt, echt heel normaal! Maar ja, neemt niet weg dat je er nu maar mooi mee zit. Adem in, adem uit: jullie hebben alles tot in de puntjes voorbereid, meer kun je nu niet doen; laat de tijd maar lekker snel voorbijgaan nu. Volgens mij leeft iedereen hier ontzettend met jullie mee!

  2. 2

    Volkomen logisch inderdaad, die zenuwen. Kinderen krijgen is gewoon ontzettend spannend.
    Goede reis, op weg naar jullie vaderschap!

  3. 3

    Koudwatervrees…herkenbaar, de avond voor mijn bevalling zei ik vertwijfeld tegen mijn man “ik weet eigenlijk niet of ik wel kinderen wil”.
    Geen paniek Tijs en partner, jullie zijn al zo ver deze “weeën storm” gaat ook weer liggen.
    Nog maar heel even en jullie zijn vader! Ik (en waarschijnlijk iedereen hier) wacht vol spanning op je volgende blog.

  4. 4
  5. 5

    Hier nog iemand die enorm met jullie meeleeft!
    Ik wens jullie een goeie reis en hoop dat de ontmoeting met jullie kinderen vlot verloopt!

  6. 6

    Bedankt voor de succeswensen en het meeleven! Wij zijn op schiphol inmiddels! Ik weet niet wanneer ik weer iets kan laten horen dus; tot snel!

  7. 7
  8. 8
  9. 9

    Tijs, ik had je verhaal helemaal gemist, maar ik heb net ademloos je blogs gelezen. Wat een overweldigend avontuur zijn jullie aangegaan, daar mag je inderdaad best even de bibbers van krijgen. Ik krijg ze al als ik het alleen al lees…
    Maar wat ik vooral lees is een grenzeloze liefde van twee mannen voor drie kinderen, zelfs nog voordat jullie elkaar ooit ontmoet hebben. Natuurlijk zullen er flinke hobbels in de weg komen, zal het wederzijds vertrouwen uitvoerig beproefd en getest gaan worden, en zullen er onherroepelijk fouten gemaakt worden. Dat is inherent aan de ouder/kind-relatie, ongeacht hoe die relatie tot stand kwam.
    Maar jullie stappen hierin met een enorm gevoel van verantwoordelijkheid, met een hele gezonde dosis realiteitsbesef, en met heel veel liefde; een betere fundering om jullie nieuwe familie op te bouwen is er niet. Ik ga dan ook heel hard duimen, voor jullie en voor de kinderen, dat de komende weken een mooi begin zullen vormen van jullie nieuwe gezamenlijke toekomst.

  10. 10

Comments are closed.