kinderen

Hello from the US side!

Man traveling by airplane. Young passenger waiting at the airport for a delayed flight.

Eindelijk, kans om een teken van leven te geven vanuit het verre Amerika. Het heeft even geduurd, op het moment dat ik dit schrijf zijn we hier al ruim een week. Maar het is hier allemaal erg heftig en overweldigend en we zijn, uiteraard, hoofdzakelijk met de kinderen bezig op dit moment.

Onze reis hierheen is, met enige vertraging, goed verlopen.
De ochtend van vertrek waren mijn man en ik allebei compleet op van de zenuwen, we hadden niet geslapen. De avond voor ons vertrek hebben we allebei een poging gedaan om te gaan slapen en allebei geconstateerd dat slaap er niet in zat. We moesten toch vroeg op dus besloten uiteindelijk om maar op te blijven.
We waren keurig op tijd op Schiphol, alleen ons vliegtuig was niet van plan om net zo mooi op tijd te zijn als wij. En als je allebei zo in de stress zit duurt wachten lang, heel lang.
Uiteindelijk vertrokken we toch, 75 minuten te laat en een paar liter koffie verder.

Een halve dag later zetten we voet op Amerikaanse bodem en zou het grote avontuur echt beginnen, hoewel het echte avontuur nog even op zich liet wachten; de eerste ontmoeting met onze kinderen.
En ongelofelijk, wat waren we zenuwachtig voor die eerste ontmoeting. Als ik dacht dat ik de weken ervoor had zitten stressen, dat was echt niets vergeleken bij hoe we die ochtend opstonden, wetende dat we die dag onze meisjes voor het eerst gingen zien.
Al die onzekerheden weer die ik hier al vaker geuit hebt; klikt het wel, vinden de kinderen ons wel aardig, kunnen we dit allemaal wel aan?
En dat komt allemaal nog drie keer zo hard aan op het moment dat de dag echt is aangebroken dat je de kinderen gaat ontmoeten.

Onze eerste ontmoeting stond gepland met onze meisjes, bij hun pleegouders thuis.
We hadden daar afgesproken met de social worker die de kinderen begeleid, en die gaf direct al aan dat ook de meisjes ongelofelijk zenuwachtig waren. Logisch. Als wij al zo nerveus zijn, hoe moet dat dan niet zijn voor die twee meisjes die alles opgeven om met ons mee naar Nederland te gaan.
Ik weet ook eigenlijk niet zo goed wat ik daar over moet schrijven, over die eerste ontmoeting.
Het was intens, het was spannend, het was ongemakkelijk, het was fijn, allemaal tegelijk. Het was doodeng maar ergens klikte het ook wel direct. En het was vooral zo ontzettend bijzonder om je te realiseren dat deze twee meisjes binnenkort onze kinderen zullen zijn.
Uiteraard was dat iets wat de dames ook heel goed beseften, dat als ze er voor kiezen met ons mee te gaan, dat wij dan binnenkort hun ouders zullen zijn.
En dat is, denk ik, voor alle adoptieouders al een hele rare gedachte als je een jonger kind voor het eerst ziet, maar deze meiden zijn oud genoeg om bewust te kiezen of ze met ons een gezin willen gaan vormen. Het is zowel voor ons heel raar dat we binnenkort twee tienerdochters hebben, als voor de meisjes raar dat ze straks ineens twee adoptievaders hebben.

Ik zou pagina’s vol kunnen schrijven over onze ontmoeting met de meisjes maar ik zou niet weten waar ik moet beginnen. Laat ik stellen dat ik denk dat we in de afgelopen week een begin gemaakt hebben met iets wat hopelijk zal uitgroeien tot een vertrouwensbasis.
Zoals ik zeg, ik zou er oneindig over door kunnen schrijven maar met het oog op de privacy van onze meisjes doe ik het niet. Ik denk dat ik er alleen maar over ga zeggen; op het moment dat ik dit schrijf zijn de meisjes bij ons en het gaat naar omstandigheden goed. De meisjes hebben een zeer traumatisch verleden wat heel duidelijk te merken is, maar ze zijn ontzettend dapper en ik ben ongelofelijk trots op hoe ze overal mee om gaan. Het is heftig, het is moeilijk, maar de meisjes slaan zich er ontzettend stoer doorheen en mijn man en ik zijn apetrots op hoe ze het tot zo ver doen bij ons.

Iets na de ontmoeting met de beide dames zagen we ook de jongste voor het eerst.
Omdat hij natuurlijk veel jonger is verliep dat contact veel losser, meer ontspannen, maar hij is ook nog te klein om alles echt te begrijpen. Ik vermoed dat dat er ook mee te maken heeft. Er is gelukkig wel een klik tussen ons en het valt echt op dat hij een heerlijk onbezorgde, vrolijke kleuter is.
We bouwen het contact langzaam op en dat gaat op zich vlot.
En alles gaat ook opschieten nu, de meisjes hebben aangegeven met ons mee naar Nederland te willen gaan en ook de jongste ziet het zitten om bij ons te komen wonen, voor zover als hij dat kan bevatten natuurlijk.

Het is nu eigenlijk nog wachten tot het papierwerk rond is, en dan hopen we terug te keren naar Nederland, met de kinderen.
En sorry, dat dit geen leuke blog geworden is maar een saai, droog verslag van de situatie hier.
Ik vind het zo ontzettend fijn hoe jullie met ons mee leven dat ik in elk geval wilde proberen om jullie een update te geven. Ondanks dat het hier heel erg hectisch is momenteel en ik gewoon even de tijd en puf niet heb om alles in een leuk stukje te gieten. Dus helaas, dit keer is het deze droge update.
Ik beloof dat ik mijn best doe om jullie op de hoogte te houden!

You Might Also Like

6 Comments

  1. 1

    Ik vind het wel een leuk stukje hoor, en wat leuk om een beetje nieuws te hebben nu jullie nog daar zijn, ik had verwacht niets te horen voor jullie weer thuis zouden zijn. Mooi om te horen dat het er goed uitziet, hopelijk blijft het op deze manier evolueren! En dat het overweldigend is dat kan ik goed begrijpen, het is ook een erg grote verandering waar jullie nu mee bezig zijn. 😉

  2. 2

    Sinds ik je verhaal las, zitten jullie in mijn hoofd, Tijs. Dus echt superfijn dat je een update geeft en vooral natuurlijk om te lezen dat alles zo voorspoedig verloopt tijdens de eerste ontmoetingen tussen jullie en de kinderen. Het wordt voor jullie allemaal ongetwijfeld een proces met ups en downs, maar aan de fundering wordt nu heel stevig getimmerd als ik dat zo lees, en dat vormt wel de basis voor jullie gezamenlijke toekomst. Volgens mij maken jullie dus een droomstart met elkaar. Ik wens jullie heel veel geluk samen!

  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6

    Wow, wat een leuke update! De klik is er, ze willen mee!!!
    Dat je dat nieuws op dit moment niet in een gelikt stukje kan gieten, is volkomen begrijpelijk en doet er natuurlijk ook helemaal niet toe.

    Gefeliciteerd met jullie kinderen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>