kinderen

Het eerste contact – Will we like them?

Man overthinking problems on pier during beautiful sunset in winter

Onlangs hebben we onze meisjes voor het eerst gesproken via Skype.
De vraag kwam van de oudste zelf uit, of we elkaar niet van tevoren eens konden spreken voor wij afreizen naar Amerika. Want, zo zei ze heel pragmatisch tegen de hulpverlener die het proces begeleidt, als ze ons dan niet leuk vinden hoeven ze niet helemaal naar Amerika te vliegen.
Daar zit natuurlijk wel iets in want dat is iets waar wij diep in ons hart ook nog steeds bang voor zijn, dat we straks in Amerika zijn en de kinderen inderdaad geen klik voelen. Dan kunnen we natuurlijk weer terug naar huis. Ik heb het al eens geschreven maar de kinderen hebben nog altijd het laatste woord. Als zij zeggen, we zien het niet zitten, dan gaan ze niet mee.
Vermoedelijk was het voor de meisjes ook vooral belangrijk om ons al een keer te zien en te horen, want het is natuurlijk nogal wat, zomaar mee gaan naar de andere kant van de wereld met twee vreemde kerels.

Eigenlijk had ik deze blog al veel eerder willen schrijven, maar om eerlijk te zijn was het gesprek voor ons behoorlijk confronterend. Ik ben al tien keer begonnen aan dit stukje maar ik kreeg het niet zo goed onder woorden gebracht. Omdat ik in eerste instantie ook niet zo goed wist wat ik wel en niet wilde delen en hoe ik alles moet beschrijven. Toch maar proberen.

Omdat het het allereerste directe contact met de meisjes was ging het onder begeleiding van hun social worker. Logisch natuurlijk. Die hadden we al een aantal keer gesproken dus dat was op zich voor ons niet vreemd. Wel toen de meisjes voor de camera verschenen. Wat ontzettend bijzonder en toch ook wel emotioneel om ónze meisjes voor de eerste keer te zien, te horen praten!
Want zo voelt het eigenlijk toch al wel, als onze kinderen. Ook al hebben we ze nog nooit in het echt gezien en hadden we ze toen nog nooit gesproken, toch voelen mijn man en ik allebei al zo’n band met ze.
Wij hebben gekozen voor deze kinderen, en vanaf dat moment voelde het als ‘onze’ kinderen.
Ook voor de kinderen was het duidelijk emotioneel en heel spannend.
We zijn dan maar begonnen met te vragen of zij net zo zenuwachtig waren als wij, en dat bleek het geval te zijn. Natuurlijk, voor die meisjes is het waarschijnlijk nóg spannender dan voor ons. Wij keren terug in ons vertrouwde huis, met onze familie en bekenden om ons heen, zij komen in een hele nieuwe wereld terecht.
Ik stress om heel wat minder ingrijpende dingen.

Het lastigste was eigenlijk dat je zo goed aan de meisjes zag dat ze eigenlijk geen vertrouwen durven te hebben in de adoptie. Ze zijn zo vaak in de steek gelaten dat ze volgens mij gewoon niet durven hopen dat dit wel goed zal gaan. En dat is diep triest om te zien. Het zijn echt nog kinderen en ze hebben gewoon nooit volwassenen in hun leven gehad die ze kunnen vertrouwen.
En dan komen er ineens twee nichten uit Nederland die beweren dat je hen wel kunt vertrouwen en dat zij wel even voor je zullen gaan zorgen en dat je maar mee moet verhuizen naar Nederland…
Ik kan me zo ontzettend goed voorstellen dat het allemaal teveel is voor ze.

Door onze gemeenschappelijke zenuwen liep het gesprek in eerste instantie ook vrij stroef. We hebben wat verteld wie we zijn, en de meisjes vragen laten stellen. De social worker had gelukkig vaker met een dergelijk bijltje gehakt en wist het gesprek goed te sturen.
Uiteindelijk vroegen de meisjes honderduit. Wie we zijn, wat we doen, waar ze terecht komen…
Het gesprek was net voor ons Ikea-avontuur uit mijn vorige blog, dus we hebben ze gelijk ook even gevraagd wat ze leuk vonden qua meubeltjes, en kleuren.
Uiteindelijk waren de meisjes enorm nieuwsgierig naar waar ze terecht kwamen, dus mijn man heeft zelfs nog met de laptop door het huis gelopen om ze alles te laten zien. Dat geeft hopelijk voor hen ook wat rust, een beeld van waar ze straks naartoe gaan.

Hun reactie op de vraag wat ze willen voor hun slaapkamers was pijnlijk en hartverwarmend tegelijk. Ze hebben blijkbaar nog nooit mogen kiezen wat ze wilden en waren er helemaal van ondersteboven dat wij om hun mening vroegen. Het was dus heel dubbel. Hartverwarmend omdat het natuurlijk geweldig is dat je twee meisjes met zoiets simpels zo blij kunt maken, maar tegelijkertijd is het een heel pijnlijke realisatie dat ze dus echt nog nooit iets nieuws voor zichzelf gehad hebben of mochten kiezen. Dat sterkte ons weer extra in onze keuze om inderdaad alles nieuw voor ze te kopen. En we hebben nu dus ook ons best kunnen doen om hun kamertjes zo persoonlijk mogelijk te maken, met kleuren en spullen die zij leuk vinden.

We hebben de meisjes uiteindelijk een vol uur gesproken, toen was het echt tijd om af te ronden.
Uiteraard hebben we nog uitgebreid naar elkaar gezwaaid en beloofd dat we elkaar toch écht snel weer zouden spreken.
Wisten wij veel dat het meest emotionele moment van het gesprek nog moest komen, namelijk dat we het oudste meisje, nét voor de camera uit ging, tegen haar social worker hoorden zeggen; “I think I like them”.

You Might Also Like

19 Comments

  1. 1
  2. 2
  3. 3

    Wat een mooi bericht! Vind dat het goed klinkt. Mooi om in elke regel te lezen dat jullie er zo je best voor willen doen. Dat alleen al zal die meisjes waarschijnlijk heel erg veel waard zijn. Goed hoor!

  4. 4
  5. 5

    Wat emotioneel zeg. Ik krijg er wel natte ogen van.
    Toen ik begon met je blogs dacht ik al de hele tijd: hoe moet het voor die kids zijn? Zomaar uit je eigen land weg, in huis komen bij 2 mannen (niet dat dat erg is, maar in Amerika wordt er wel eens anders over gedacht).
    En wat als het nou toch niet werkt? Moeten ze dan terug of verdwijnen ze hier in het systeem.

    Ik word er op afstand al doodsbang van.

  6. 6

    Inderdaad Starshine, dat is iets wat wij ons ook voortdurend afvragen.
    Voor er tegen de meisjes gezegd werd dat er mogelijke adoptieouders gevonden waren is er wel voorzichtig gepolst of zij voor deze adoptie open stonden. Dus inderdaad, of ze open stonden voor adoptie door een homostel én of ze open stonden voor buitenlandadoptie. Pas toen duidelijk werd dat de meisjes voor allebei open stonden, hebben wij hun dossiers gekregen zodat wij konden beslissen of we het zagen zitten en pas daarna is er aan de meisjes verteld dat er inderdaad een mogelijke match gevonden was.
    Het is gelukkig dus wel goed opgevangen of het voor hen inderdaad wel oké is zoals het gaat. Met de jongste is wat minder overlegd maar die is natuurlijk nog zo klein… Zijn pleegouders bereiden hem gelukkig wel zo goed mogelijk voor op de situatie; dat hij een, zoals ze in Amerika zo mooi zeggen, ‘forever family’ krijgt bij twee mannen in Nederland en dat hij met zijn zussen herenigd gaat worden.

    Tja, en ‘als het niet werkt’; dat geldt natuurlijk pas als de meisjes daar toe beslissen. Wij beseffen heel goed dat we eigenlijk niet meer terug kunnen. Je kunt niet eerst de kinderen de hoop geven dat ze geadopteerd gaan worden en dan zeggen, nee sorry, we voelen toch geen klik. Dus wat ons betreft is er geen weg meer terug. Ook niet als de situatie echt moeilijk blijkt te worden. We weten heel erg goed dat de adoptie definitief is en dat het inderdaad voor altijd is. En daar zijn wij ook toe bereid als het allemaal niet zo vlot verloopt, daar houden we zelfs rekening mee.
    Terug naar Amerika of hier in het systeem terecht komen gaat wat ons betreft nooit gebeuren. Wij kiezen voor deze kinderen dus we zorgen voor ze tot ze op eigen benen kunnen staan, of dat nu leuk wordt of niet.

    Voorlopig is het contact in elk geval positief en wat de toekomst geeft, dat weet nog niemand…
    Maar inderdaad, als het voor iemand vreselijk spannend en ingrijpend is, is het wel voor de kinderen. Wij kiezen ervoor om te adopteren, de kinderen hebben er niet voor gekozen om in een situatie terecht te komen die zo uit de hand liep dat ze geadopteerd moeten worden… Dus als jullie inderdaad met iemand mee willen leven, dan met onze meisjes en de vreselijk spannende en onzekere tijd waar zij doorheen gaan…

  7. 7
  8. 8
  9. 9

    Het is toch hartbrekend dat dat meisje zegt: als ze ons dan niet leuk vinden hoeven ze niet helemaal naar Amerika te vliegen Alsof ze al denkt dat ze niet leuk genoeg zijn.

  10. 10

    Dat is ook hartverscheurend Nlies.
    Dus ja, natuurlijk gaan ze gewoon met ons mee naar huis. Als zij willen tenminste. Of het nu moeilijk wordt of niet, wij gaan er voor zorgen dat ze in elk geval een stabiel thuis hebben om op terug te vallen, maakt niets wat er verder niet gebeurt. Dat wij het nu nog af gaan ketsen gaat gewoon niet meer gebeuren, dat kunnen we niet maken naar de meisjes toe. Het enige dat er nog kan gebeuren is dat de kinderen zelf zeggen, het klikt echt niet, maar wat ons betreft zitten we aan ons vast.
    Het is inderdaad diep triest dat meisjes van die leeftijd zo bang zijn dat ze niet leuk genoeg zijn en dat ze weer afgewezen zullen gaan worden. Sentimentele homo als ik ben heb ik er ook al meer dan een paar tranen om gelaten.
    Maar goed, we zullen het zien hoe het gaat lopen. Nog een week dan gaan we die kant op!

  11. 11

    Wow, ik wordt helemaal emotioneel van deze blog 😥
    En over een week zien jullie elkaar in het het echie! Ben ontzettend benieuwd hoe dat gaat!

  12. 13
  13. 15

    Prachtig geschreven weer! Wat een heftige periode is het toch voor jullie!
    En zo’n meisje dat dan voorzichtig aangeeft, I think I like them…. 😥

    Ik wens jullie nogmaals heel veel succes de komende periode!

  14. 16
  15. 17

    Ik ben een beetje onder de indruk van jullie reacties…
    Wat ontzettend lief dat jullie zo meeleven met ons en ‘onze’ kinderen!

    @lady-voldemort en Nlies, het was juist die reactie van de oudste die bij ons inderdaad ook heel wat emotie los maakte. Zo’n spannende periode, je nieuwe adoptieouders voor het eerst spreken en dan kunnen concluderen, I think I like them… Ik krijg er nog steeds kippenvel van als ik er aan terug denk.

  16. 18
  17. 19

    “I think I like them”… wow! Ik zit hier nu met tranen in mijn ogen! Ik heb zelf een jongetje geadopteerd van inmiddels 7 , die 3 was toen ik hem voor het eerst ontmoette. We wonen nog in “zijn” land, dus iets anders dan bij jullie, maar ook voor hem was de overgang van een weeshuis naar een gewoon huis, van een lokaal schooltje naar een internationale school, opeens een Nederlandse opa en oma èn een moeder met een vriendin en geen man, een grote omschakeling! Hij doet het echter super, een heerlijk kind dat zich wel bewust is van het feit dat hij is geadopteerd maar bij ons ook helemaal thuis is. Natuurlijk zijn er af en toe moeilijke momenten, en kunnen we elkaar af en toe achter het behang plakken, dat is niet anders dan met een biologisch kind. Ik kan me dus erg in je blogs inleven en wens jullie een fantastische kennismaking met de kinderen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>