kinderen

Home sweet home!

Beautiful night cityscape in Amsterdam, Netherlands. Reflected city lights in water with arch and blue sky. Night illumination of buildings near the water in the canal. Wonderful view on houses

Eindelijk, we zijn thuis! Terug in Nederland!
Sorry, sorry, sorry dat jullie zo lang op nieuws hebben moeten wachten maar het is hier, zoals verwacht, heel erg intensief geweest de laatste weken.
Ik geloof dat het ook weer een hele saaie update wordt, deze blog, maar ik ga in de toekomt mijn best doen om leuker te schrijven. Nu wil ik jullie vooral even op de hoogte houden nu ik even een vrij momentje heb!

Zoals jullie weten zijn onze meisjes in Amerika al vrij snel bij ons gekomen. Die eerste periode was erg intens. Met zijn vieren op een hotelkamer terwijl je elkaar nog niet kent…
De opluchting was dan ook groot toen al het papierwerk rond was, de adoptie uitgesproken was en we konden vertrekken. Naar huis! Zoveel jaar voorbereiden, zoveel weken echt praktisch voorbereiden om de komst van specifiek deze kinderen en eindelijk was het dan zo ver dat we onze kinderen mee naar huis konden nemen.

Helaas bleken de prijzen van vluchten huiswaarts de hoogte in geschoten te zijn en scheelde het maar liefst 12.000 dollar (echt waar, gestoord!) om van een naburige stad en met één overstap terug te vliegen.
We wilden de reis uiteraard voor de kinderen zo kort en vloeiend mogelijk maken, maar qua tijd scheelde dit maar anderhalf uur. Dat lijkt natuurlijk heel veel, maar op een intercontinentale vlucht valt dat nog wel mee en het prijsverschil was zo enorm dat mijn man ook zei, bedenk eens hoeveel geld er over blijft om weer thuis in de kinderen te investeren…. Toch maar die vlucht met overstap geboekt dus.

En toen was eindelijk de dag van vertrek aangebroken… De pleegouders van de jongste hadden aangeboden ons naar het vliegveld te brengen. Dat aanbod hebben we dankbaar aangenomen, ook in de wetenschap dat de kleinste dan tot de laatste nacht daar kon blijven.
Het afscheid verliep eigenlijk heel positief en met de afspraak dat we heel snel contact zouden hebben weer met de pleegouders vertrokken we.
Keurig op tijd vertrokken, prachtig op tijd aangekomen op de luchthaven waar we over moesten stappen. En toen, mist. Zoveel mist dat alle vluchten richting Schiphol vertraagd waren omdat ze daar maar moeizaam konden landen. Dus daar zaten we dan, ‘s ochtends belachelijk vroeg na een hele nacht gevlogen te hebben, met drie verdwaasde kinderen met een geweldige jetlag op het vliegveld in een vreemd land. Vlakbij huis en toch zo ver weg.
Gelukkig konden we met anderhalf uur vertraging toch vertrekken, maar we hadden onderhand al spijt dat we niet tóch de rechtstreekse vlucht genomen hadden. En hoewel we weten dat je niet alles kunt voorzien en dat we de logische keuze gemaakt hadden, wat voelden we ons schuldig naar de kinderen toe dat we dat niet gedaan hadden, die rechtstreekse vlucht.

Uiteindelijk viel het alles mee, de vertraging en kwamen we met iets meer dan een uur vertraging aan op Schiphol. En van daar; zo snel mogelijk naar huis, op naar eindelijk rust.
Helemaal gesloopt kwamen we thuis aan en wat is dat dan ongelofelijk onwerkelijk. Sta je daar ineens, in je eigen huis, wat ineens heel anders voelt, met drie verdwaasde, oververmoeide kinderen die ook nog eens voor het eerst in hun leven een jetlag hebben. Zo ver weg in een vreemd land en dan stappen ze ineens een huis binnen wat “jouw” huis moet worden. Nadat je een hele nacht onderweg geweest bent en je hartstikke moe bent… Het moet vreselijk geweest zijn voor de kinderen.

Inmiddels begint alles hier langzaam een beetje te wennen.
Ik ga niet zeggen dat het simpel is, absoluut niet, maar langzaamaan zien we stapjes de goeie kant op.
De kinderen zijn steeds wat losser en lijken zich wat meer thuis te voelen in ons huis. We zijn er nog lang niet en hun moeizame verleden komt nog heel vaak naar boven, maar langzaam maar zeker passen ze zich aan. Passen we ons allemaal aan. Want ook voor ons is het wennen en gaat het met vallen en opstaan. De kinderen moeten wennen bij ons, in Nederland, aan het feit dat ze geadopteerd zijn. Ze moeten leren inzien dat dit voorgoed is.
Aan de andere kant zijn mijn man en ik de eersten om toe te geven dat het ook voor ons wennen is. We zijn zo lang met zijn tweeën geweest, en ineens zijn we nu een gezin. Hebben we drie kinderen die van ons afhankelijk zijn en waar we verantwoordelijk voor zijn…

Maar langzaam maar zeker proberen we over te gaan tot de orde van de dag.
Binnenkort gaan de kinderen naar school en gaat het “echte” leven beginnen. Dat zal nog wel een hele aanpassing zijn.

Ik wil jullie nog zoveel meer vertellen maar ik denk dat dat voor een volgende keer is.
Voorlopig zijn we in elk geval weer thuis dus, en gaat het, naar omstandigheden, goed!
Ik doe mijn best om jullie niet weer zo lang te laten wachten!

You Might Also Like

7 Comments

  1. 1
  2. 2

    Wat fijn om weer van je te horen, Tijs!

    Ik moet stiekem toch een beetje om je verhaal glimlachen, ook al heb je het niet grappig bedoeld. Maar ik weet zeker dat met een rechtstreekse vlucht en een ietsiepietsie kortere reistijd de meisjes echt niet minder moe en ontregeld aan waren gekomen. Ik denk dat het reizen zelfs maar heel weinig aan dat gevoel heeft bijgedragen, en dat het veel meer te maken heeft met het achterlaten van wat is geweest en proberen mentaal grip te krijgen op wat er komt. Dus probeer dat schuldgevoel echt los te laten, want jullie hebben een prima beslissing genomen. En ik weet zeker dat ze enorm met jullie mee zullen genieten van alles wat er nu nog met die 12000 euro gedaan en gekocht en beleefd kan worden.

    En los daarvan vind ik het heel ontroerend om te lezen dat het met jullie – naar omstandigheden – nu al zo goed gaat. Dat de meiden nu al losser komen en zich al steeds een beetje meer thuis gaan voelen, dat is echt al ontzettend snel en zegt heel veel over wat jullie hen bieden. Het zal ongetwijfeld nog een poos niet makkelijk blijven en allemaal met vallen en opstaan gaan, maar ik lees een hele stevige basis om op door te bouwen.

    Ik ben wel heel benieuwd hoe de meiden hun kamers vonden, dus ik hoop dat je daar in een volgende blog wat over wil vertellen.

    Ik wens jullie alle geluk!

  3. 3

    Yes! een update!
    Wat fijn om te lezen dat het allemaal best goed gaat en dat jullie en de meiden goed met elkaar klikken.
    Ook ik ben best benieuwd wat ze van hun kamers vonden. En wat ze natuurlijk van ons kikkerlandjes vinden 🙂
    Ik wens jullie heel veel plezier en geluk met z’n allen!

  4. 4
  5. 5

    Welkom thuis Tijs, Tijsman en natuurlijk jullie kinderen.
    Wij hebben (soms wat ongeduldig) met smart op een update zitten wachten.
    Fijn dat jullie, ondanks een omweg, veilig zijn aangekomen.
    Het klinkt toch allemaal voorzichtig positief, hopelijk zet die lijn zich voort.
    Ben ook heel benieuwd naar de reactie van jullie kinderen op hun nieuwe thuis.

  6. 6

    Gefeliciteerd met jullie ouderschap xxx !

    Jee wat een prijsverschil! Logisch dat je dan voor een indirecte vlucht kiest. Wij zijn de oceaan tijdens onze expat-periode regelmatig overgestoken met 4 kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd (5-13). Een heel georganiseer en gesleep, maar achteraf viel het altijd wel mee.

    Konden jullie kinderen al hun spullen meenemen?

  7. 7

    Wat fijn dat jullie met z’n allen thuis zijn en dat het allemaal is gelukt. En zoals hierboven al is geschreven, met of zonder overstap had geen verschil gemaakt in de jetlag of aanpassingen! Want die aanpassingen in jullie en hun leven zijn enorm en het zal alle partijen tijd kosten daarmee om te leren gaan.

    Ik heb onder een eerdere blog slechts geschreven dat ik een aantal jaar geleden een – toen – peuter heb geadopteerd. In zijn land van herkomst waar ik toen al woonde. En ondanks alle voorbereidingen waren de eerste maanden heel zwaar. Hij paste zich heel snel aan, ik had er ondanks alle voorbereidingen meer moeite mee. Na een paar maanden waren we elkaar gewend en nu, jaren later, zijn we 4 handen op één buik, maar het idee dat met een adoptiekind alles in één keer klikt klopt niet. Dus neem die tijd, jullie allevijf! En praat, met elkaar en met buitenstaanders (met ons via het blog ;-)) over de leuke maar ook over de moeilijke dingen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>